Relixion? non, gracias, prefiro pensar

Pois parece que por fin poido escribir aqui, supoño que desapareceron os problemas tecnicos que antes mo impedian.

E escribo mais que nada para anunciar, a aqueles que ainda non se enteraron ou que non quixeron enterarse, que mudo de blogue. Non escribirei mais neste, ainda que permanecera aberto ata que a alguen lle de por enchermo de spams deses, ou aljun hacker fillo de puta decida convertir este lugar nun sitio porno de pago (non sexas cabron e polo menos avisame, e vamos a medias!).

A MIÑA NOVA DIRECCION E http://contandoovellas.wordpress.com/, ou tamen podedes acceder o meu novo blogue mirando na miña lista de ligazons, baixo a etiqueta de O MEU NOVO SITIO.

Asi pois, todos aqueles que vos pasabades por aqui xa podedes pasarvos polo meu novo sitio, se vos apetece. E se non pois foi un placer e que vos vaia ben.

Vemonos no meu novo blogue, no inferno, en calquera orxia, en calquera bar, ou no cruising, ou en calquera lado, este mundo e tan pequeno que un nunca sabe a quen se vai atopar na seguinte esquina.

Apertas e saudos para todos e todas!!!

O outro día soñei con xente espida.

Parecía que Zara non invadira nunca as nosas vidas e o señor Amancio era un máis nas listas do paro. Os chinos deixaran de facer copias baratas das marcas punteiras do mercado textil... precisamente porque estas marcas non existían. Non había modelos anoréxicas porque non tiñan roupa que anunciar nos seus corpos-obxeto, e as profesións de sastre e costureira non tiñan futuro nengún. Incluso os xogadores de fútbol adicábanse xusto a iso, a darlle patadicas a un balón en vez de posar cun taparabos para as revistas de moda. Revistas que, a falta de roupas coas que enganar á xente, cubrían as súas páxinas con anuncios de praias e cidades nas que a xente ía con roupa. Incluso Iker Jimenez lle adicou un mes enteiro a estes lugares no seu projrama de sucesos para-anormais.

Os hospitais enchíanse de xente traumatizada por ver a Carmen Sevilla e ó Parada ese espidos na televisión. Todo parecía natural, pero aínda había certas cousas que non tiñan lugar na mente humán e as imaxes destes dous en pelota picada era unha desas cousas. A pornografía ocupaba o 90% da parrilla televisiva e os programas con xente vestida eran codificados ou pasábanos polo canal dixital. Aquí vos deixo unha proba en forma de foto da programación naqueles tempos, creo que se chamaba aljo así como "Dónde estás, gayolón?", e non fai falla que explique as normas do concurso porque creo que é bastante obvio, non si?

Interviu, a famosa revista, sacaba exclusivas tipo "Presentamos a Yola Berrocal con roupa!!", da que venderon 20 millóns de exemplares. Os meses das rebaixas pasaron a mellor vida e a economía do país recuperouse un 30%. Todos sabíamos por fin toda a verdade sobre o presidente.... era roncollo. Isto causou un gran impacto no seu momento: "un presidente do goberno roncollo?, non pode ser!!". Aínda que máis tarde demostrouse que iso non é inconveniente para dirixir un país, tirando así por terra a teoría feminista que defende que o home pensa exclusivamente coa entreperna. Se así fose teríamos un presidente discapacitado, tanto física como mentalmente.

Houbo un momento histórico no cal aínda había xente que usaba roupa; chamábanlles os desviados. Todo iso acabou no momento en que o movemento anárquico-nudista (MAN) impuxo a súa lei e exterminou a tódolos dexenerados que se atrevían a usar roupa, botándoos do planeta, enterrándoos en fosas comúns ou mazándoos a pedradas ata matalos. Calculouse nese momento que a poboación mundial reduciuse nun 15% e 10 millóns de toneladas de roupa foron queimadas. Dende aquela, os animaliños seguían a conservar as súas peles e especies como as focas xa non estaban en perigo de extinción.

As empresas Nike e Adidas entraron en bancarrota e os nenos asiáticos voltaron a disfrutar da súa infancia. Boris Izaguirre xa non podría da-la nota baixándose os pantalóns e tampouco presumir de micropene, xa todo o mundo sabía que el non era o único. Os monasterios e as igrexas estaban saturados de xente, coñecidos como "os últimos dexenerados". Recluíranse voluntariamente en pequenas celdas individuais, hermeticamente pechadas, situadas no interior destes edificios, co único obxetivo de non cometer o pecado mortal que supoñía para eles a visión dun corpo espido.

De súpeto desperteime e a miña nai estaba loitando coas miñas mans que tentaban sen éxito destrozar uns calzoncillos. "Pero que carallo fas, oh!", dixo miña nai mentras me quitaba os calzoncillos das mans. "Ti toleaches ou que?, e vístete, porco!". Volvín á realidade, e, aínda sen asear e morto de sono, abrín a porta do armario, percatándome de que necesito uns pantalóns novos, unha chaqueta, tres camisetas e un par de zapatos... e por suposto uns calzoncillos.

Merda!

Estaba eu na cama, disfrutando daquel peito que me volvía tolo e que me guiaba ó orjasmo supremo cando de repente, sen previo aviso, a habitación cubríase cun fume branco acompañado por unha musiquiña de órgano de igrexa vella. Ó mesmo tempo podía distinguir unha sombra que descendía lentamente mentras a habitación se ía convertindo nunha especie de altar dourado cheo de velas e pequenas figuriñas de madeira. A miña cama quedabame xa moi lonxe e apenas podía distinguir aquela silueta provocadora con cara de "a igrexa ata na sopa... fillos de puta!", que estaba a ser engullida polo espesor do dichoso fume branco, que xa dito sexa de paso cheiraba a vello que botaba para atrás.

Cando os meus ollos se afixeron á nova situación, non me faltou tempo para coller papel e boli e acomodarme naquela vella cadeira situada nun curruncho, xusto no lugar perfecto para non perder detalle. Tiña ante os meus ollos ó todopoderoso Rouco Varela, e eu non ía deixar escapar a oportunidade de facerlle unhas preguntas:

-Eu: Istooooo.... é vostede moito máis feo en persoa.

- R.V.: Xa, bueno, non pretenderás que tendo a cara de Brad Pitt ou George Clooney asuste á xente do mesmo modo que o fago coa miña cara. Cada un ten as súas ferramentas de traballo.

- Eu: Bueno, visto así... A todo isto, que carallo fai na miña habitación?

- R.V.: Veño a facerche un lavado de cerebro.

- Eu: Joder, non vos chejou con facerllo á miña avoa?

- R.V.: Os vellos xa non van durar moito, e ela ten 84 anos. Agora hai que ir a polos máis novos.

- Eu: Refírese obxetando contra "Educación para la ciudadanía" ou máis ben fodendo nenos?

- R.V.: Bueno, esas son outras vías de captación. A ti ofrézoche a salvación eterna.

- Eu: ¿Por que a min?

- R.V.: Porque eres rubio, ollos azuis,...

- Eu: Para o carro! Prefiro meter o nabo nunha caixa chea de ortijas antes que rozarlle un pelo a vostede.

- R.V.: Non vou por ahí, oh! Que ti xa eres moi vello para o meu justo.

- Eu: ......

- R.V.: Ti eres bon mozo, e no fondo queres o perdón divino.

- Eu: ¿Refíreste ó mesmo perdón divino que aplicades con pederastas, fascistas e demás fauna semellante?

- R.V.: Si, ese mesmo.

- Eu: Pois eu paso, non o quero.

- R.V.: Tamén che poido ofrecer un posto no rectorado da universidade de Navarra e unha familia postiza libre de pecado coa que encubrir a túa verdadeira vida.

- Eu: E tamén un saco de cartos, supoño.

- R.V.: Pois claro, todo o que queiras.

- Eu: ¿Pero non se supón que enriquecerse sen límites a expensas de bens comúns é un dos novos pecados capitais?

- R.V.: ¿Pero ti es parvo, neno? Xa sabes que nosoutros somos a palabra de deus e tamén nosoutros decidimos quen está libre de pecado e quen non.

- Eu: Iso xa mo imaxinaba eu, por iso rexeito a túa oferta, prefiro antes arder no inferno.

- R.V.: Pois alí irás, xunto con tódolos roxos de merda deste pais tan antidemocrático. E tamén alí atoparaste cos catro roxos ateos que leen o teu blogue.

- Eu: Polo menos poderei seguir co blogue...

- R.V.: Xa vexo que eres imposible e además estasme tocando o carallo. Déixote, pero non quedas libre de pecado. E que seipas que o pixama que levas está pasado de moda e non che peja nadiña coas túas zapatillas.

- Eu: Hala, que vaia ben!

- R.V.: Ah, case me olvidaba. Son 10.000 euros, podes pajar con tarxeta (tes desconto se é de Banesto) ou ben a plazos cun 25% de intereses, que por suposto irán destinados a algunhas das miles de misións que temos repartidas polo mundo adiante, que nos serven para encher as nosas arcas, istooo.... para axudar ós máis necesitados.

- Eu: Pero bueno, aínda encima teño que pajarche?

- R.V.: E lojo! Pensas que amiña aparición estelar é jratis ou que?

- EU: Vosoutros non parades de timar á xente incluso nos soños, macho.

- R.V.: Amigo, o te aclimatas o te aclimueres.

- Eu: Amén!!

"Xa dende que estaba sentado na mesa tomando o primeiro café do día, o meu corpo intentaba darme sinais de que algo non estaba ben, comse día fora a ser diferente. Procurei non facer moito caso, xa que sabía que o meu corpo equivocárase xa moitas veces no pasado e resultaba ser a miña cachola a que manexaba todo o cotarro facéndome creer e sentir moitas cousas das que non constaba realidade algunha.

Collín o abrigo e abrín a porta da calle. Notábase aínda ese fresco propio da xeada mañanceira, a pesar de ser case as duas da tarde. Acompañada polo fresco apareceu tamén miña nai, ou mellor dito a cara da miña nai. Foi unha sensación ben rara, xa que non me dirixiu palabra algunha, soamente unha fugaz mirada na que puiden observar unha mezcla de alegría e medo que eu, ainda agora no sei porqué, ignorei coma se fose un militante do PP ou un testigo de xehová preparado para contarme as maravillas da sua congregación.

Dirixinme rúa abaixo con intención de comprar o periódico. Polo camiño intentei sen éxito prender un cigarrillo, pero non era quen de facer chisquear o mecheiro. Vin unha figura dirixíndose cara a min rúa arriba. Unha vez ó carón da figura percateime de que era a miña avoa, coa mesma expresión que vira na cara da miña nai media hora antes. Tampouco ela me dirixiu a palabra e nen sequera se parou cando eu lle preguntei se levaba un mecheiro con ela. O peor de todo era que eu non me cuestionaba a situación nen sequera por un pequeno instante. Era todo moi raro.

Cando cheguei á libreria, vin que na cara do señor Ramón tiña a mesma expresión que a miña nai e a miña avoa. Pregunteille tres veces pola edición do Pais, pero non houbo maneira de que me fixera caso algún. Xa un pouco cabreado fun directo ó bar de María, no que tomo o café a diario, e decidín que ía ser alí onde lle botaría unha ollada ó periódico. Ó mesmo tempo que camiñaba cara o bar escoitei un ruido que me recordaba ó zumbar das moscas, pero se cabe máis débil. Ese ruido íbase facendo cada vez máis forte, ata que fun capaz de identificalo: era o ruido que fan os avións.

Dirixín a miña mirada cara o ceo e alí estaba o causante de ese ruido, ou mellor dito causantes. Así, de súpeto, o ceo cubriuse con figuras metálicas en forma de cruceiros que, sen ningún tipo de aviso, comezaron a precipitarse como se fosen follas secas. Eu comecei a dubidar e a mirar ó meu aredor. Todo a xente que alí se atopaba seguía coas suas cousas como se nada raro estivese a pasar alí. Foi peor cando o primeiro páxaro metálico tocou o chan e reventou en mil anacos. Puiden sentir o calor da explosión e os berros da xente. De súpeto todos os demáis avións foron caendo e desfacéndose contra o chan un tras outro, salpicándome sen parar con bolas de lume e trozos de metal fervendo. Ante tal espectáculo era eu o único que estaba nervioso e alterado, xa que a xente seguía ó seu. Sen aviso algún apareceu diante de mín un avión enorme que caía a cámara lenta. Deume tempo a mirar ventanilla por ventanilla e ver centos de caras coa mesma expresión que vira ó sair da casa na cara da miña nai.

Totalmente desorientado comecei a camiñar sen saber moi ben cara onde me dirixía. Detívenme por un instante diante dunha ferretería na que tiñan unha especie de espello no interior. A través do espello puiden ver á xente que pasaba por detrás miña, todos coa mesma expresión na cara, esa mezcla de alegría e medo que me acompañaba dende que saín da casa. O ambiente estaba marcado polo fume dos avións accidentados e con un cheirume a quemado causado polo combustible dos aparatos. Pouco a pouco comecei a verme a min mesmo reflexado no espello: a miña cara, os hombros e o peito, os meus brazos, a cintura e.... nada máis! Non tiña pernas! Non podía ver as miñas extremidades inferiores no espello e, concentrándome no que estaba a ver, tampouco podía sentilas.

Agora comprendía porqué a miña nai non me veu e tampouco a miña avoa, porqué non fun quen de prender lume no meu cigarrillo ou porqué don Ramón non me quixo vender o periódico. Estaba levitando e sen pernas, coma un fantasma: estaba morto"

Mirei o despertador e vin que aínda non eran as duas da madrugada, había excasamente unha hora que comezara a dormir e estaba completamente suado e cunhas ganas de mexar tremendas. Soños coma este téñoos con frecuencia. Se algún día acabo a miña carreira de psicoloxía espero ser capaz de atopar algún tipo de explicación a todo isto, aínda que supoño que o dos avións ten doada explicación.... non son moi amigo destes aparatiños, prefiro máis ben ter o chan cerquiña, por si acaso.