Relixion? non, gracias, prefiro pensar

"Un cáncer puede ser desde tímido y aburrido hasta brillante y famoso"

 Pois dijo eu que malo será que ninguén se sinta representado entre o inmenso abanico de adxetivos calificativos enmarcados entre os citados nesta fantástica frase. Eu son cáncer e persoalmente non me interesa para nada o tema dos horóscopos e os signos zodiacais, os seus cruces de compatibilidades, a relació nentre a posición da lúa ou de Marte e o estado de ánimo, ou se un canjrexo se leva mellor cun carneiro, cun peixe ou cunha balanza.... (?????)

Pero, con todo o meu respeto, sinto unha curiosidade enorme polas persoas que basan as súas relacións persoais, a súa interacción co resto da sociedade na astroloxía. Se algúns creen en deus e compórtanse en base ó dictado pola igrexa, por exemplo, pois por que outros non poden face-lo mesmo en base ós astros? Unha opción máis.

A min cóstame un pouco imaxinarme o meu estado de ánimo dependendo da posición da lúa, ou se Marte interfire con Xúpiter provocando un tsunami de negativismo na miña existencia, porque Xúpiter sería para min o que o poder é para a igrexa, é dicir o que lle da sentido á miña vida.

O que si xa me parece de coña é que te rexeiten debido ó teu signo zodiacal, xa non cheja que te discriminen por maricón, por nejro, por chino, ou por jordo, agora hasta por nacer nunha fecha que ti nin sequera escolliches. Explícome. Ás veces dame por coñecer xente por internet e chatear un pouco. O 90% das veces non pasa do puro xogo que é o chatear, protexido por unha pantalla e un teclado (moi típico en persoas inseguras ou acomplexadas, que despois á hora da verdade cájanse pola pata pa'baixo). Pero o 10% restante son xente que merece a pena coñecer, ben sexa para tomar un café, para dar un paseo ou para botar un polvo, falando claro. Hai uns días topeime cunha destas persoas que merecen a pena, ou iso parecía. "Falamos" durante uns días, un par de semáns tal vez. Ó final ata tíñamos amañada unha "media-cita" (media-cita é cando non está claro o obxetivo da mesma) para tomar un café e a ver o que pasaba. Pero xusto o día antes, mentras discutíamos o lugar do encontro, soltoume a prejuntiña de marras:

- E ti de que signo eres?

- Pois Cáncer, do 29 de Xuño.

- Mmmmm... Cáncer con descendente Xéminis. Mal asunto.

- (Ahí xa me acojonou) Que queres dicir?

- Pois que non me convence moito iso. Eu son Capricornio e iso quere dicir que teu signo causaría un choque astral que podería danar a miña estabilidade emocional.

- Pero eu teño amijos Capricornio e non temos problema ninjún!

- Xa, pero cos teus amijos non tes relación sexuais, non si?

- Home, non con todos pero con aljunhos si.

- É o mesmo, non podemos coñecernos en persoa. Eu busco aljún Capricornio, Aries ou Virgo, que son os compatibles conmijo.

- E total pa botar un polvo.....? (Aquí fun un pouco brutiño, ben o sei, pero as cousas clariñas, carallo)

Aquí empezou unha discusión estúpida (como todas as levadas a cabo en internet) sobre sexo, astros, ratas, cabras e coellos (que por certo, no horóscopo chino son un coello... xa mo parecía a min!) que non vou reproducir aquí porque aínda teño un pouco de vergoña... por moi pouca que sexa.

Por certo, según algunha páxina sobre este tema (non me parei moito a buscar, a verdade, foi a primeira que atopei), eu, como Cáncer, levaríame estupendamente cos Acuario, Piscis, Tauro, Virgo e o mesmo Cáncer... así que xa sabedes.... 

Hai xente que se aburre moito, mellor lle era coller un libro e intentar leelo.

chuzame

Non, por moito que o parezca isto no é unha nova marca de pan de molde. É o que eu quero ser de maior (se chejo aló). É o nome que recibe un tipo de chimpancé, máis comunmente coñecido como bonobo. E, en caso de que eu non cheje a ser maior nunca, decidín que me vou reencarnar nestas cousas con ese nome mezcla entre ministro socialista e transporte público.

Así pois, tras 28 anos (case 29), decidínme a creer na reencarnación, pero soamente se poido elexir a cousa ou animal do que cobrarei forma unha vez morto. Se non é así, pois paso moito de reencarnarme, porque estou sejuro que se son outros os que elixen por min (e serán probablemente os que manexan o cotarro e poseen a maior casa de putas xamáis creada, é dicir a igrexa católica), farían que me reencarnase no pior do pior de todo; nun perezoso, nunha ameba ou, o que sería matarme outra vez despois de morto, nun facha simpatizante do Opus Dei.

Pero se poido elexir, serei un pan paniscus deses. É máis, penso que todos deberíamos ser como estes animaliños, a cousa iría bastante mellor.

O bonobo separouse do seu primo o chimpancé e deixou a un lado o seu carácter máis violento. E unha vida sen violencia pois ten que prestar moito, non tanto como afeitarlle o bijote a Aznar con auja fevendo, coma quen despelexa un pito despois de morto, pero case. Ademáis, o bonobo é máis intelixente que o chimpancé, e iso sería xa a hostia vamos! Eu, reencarnado nun ser non violento e intelixente... o ser perfecto polo que tódalas sojras e sojros matarían.

Pero o mellor de todo, o que máis me justa dos bonobos estes, seres listos a máis non poder, é o seu comportamento, polo que sento pura envexa. Estes pequenos bichos basan o seu comportamento no sexo... apártate Roco Sifredi que veñen os bonobos!! Nada de andar a hostias ou pasar uns dos outros, non, a foder que se acaba o mundo! E así debería ser entre humáns tamén! Se se atopan dous bonobos polo monte adiante, collendo setas ou fumando ás ajachadas, o saúdo a utilizar será unha actividade sexual: xa sexa unha mamadiña, un cunilingus deses ou un rápido mete-e-saca. Non estou de coña, que conste!!

Estes cabronazos utilizan o sexo para todo: como saúdo, para a resolución de conflictos, como reconciliación ou como moeda de cambio por outros favores. Non me dijades que non son espabilados!! E non so iso, senón que ademáis non teñen escrúpulos e dalles o mesmo mexillón que ameixa, nin se fixan no xénero nin na idade dos seus compañeiros sexuais. Soamente se cortan un pouco, sejún os expertos, á hora de manter relacións entre nais e fillos, o que me parece moi lóxico e civilizado (aprende ser humán!!). Machos con machos, hembras con hembras, vamos que nin o mismísimo Calígula nos seus mellores anos. E xa é o máximo a celebración que levan a cabo cando atopan unha nova fonte de comida: orxía que te criou! ¿Imaxinádesvos ós membros da OTAN, da UE ou calquer outra organización celebrando desta maneira a consecución dun acordo común? Pois eu pajaría por velo!!! EStaría moito millor montar unha orxía e non lanzarse bombas nos ollos uns ós outros. Vamos, que eu prefiro correrme ben ajusto que matar millóns de civiles inocentes... lástima que Bush e compañía non pensen o mesmo.

Para saber máis sobre os bonobos estes podedes facer un clic no link da Wikipedia que puxen ó principio desta entrada, e veredes que todo o que dijo non é ninjunha mentira. Eu, mentras tanto, sejirei informándome a ver onde se hai que apuntar para reencarnarse nun bicho destes.

Oxalá todos fóramos "Pan paniscuses" destes, o mundo iría moito millor, andaríamos un pouco máis escocidos pero que carallo!! todo ten un prezo!!!

chuzame

Aínda o recordo como se fora ontes e xa pasaron polo menos 16 anos (mecajo no paso do tempo e mecajo tamén na madurez, xa de paso).

Por aquel entón tería eu 12 anos, xa me empezaba a sair o bijote e aljún que outro pelo nos juevos (podería dicir entreperna, pero aínda non chejei a ese nivel de finura extrema). Eran as festas do meu pobo e esa noite ía ser a primeira que saía eu so, sen os meus pais, que decidiran darme duascentas pesetas e deixarme ceive por unhas horas.

Pero claro, ti dalle eses cartos a un neno e mándao xunta os coches de choque, o tiro ó pichón,.. e cousas polo estilo. Non lle duran nin media hora. E así foi, as duascentas pesetas duráronme no bolsillo menos tempo do que pasa Boris Izaguirre dentro dun armario, a non ser que o armario en cuestión sexa de Adolfo Domínguez e teña dentro vinte "machas anabolizadas" amantes dos micropenes. Así pois, despois de media hora e sen cartos, decidín volver para á casa, na festa xa non pintaba nada. Cando cheguei, vin a luz da cociña encendida e tentei a porta, porque supuxen que os meus pais estarían despertos vendo a televisión. Pero a porta non abriu. Dispúxenme a coller as miñas chaves e escoitei, de súpeto, unhos ruidos na cociña. Como se alguén se vise sorprendido pola situación e estivese a recollerse para facer ver que alí non pasara nada. Pero eu fun máis rápido coas miñas mans (daquela era experto en traballos manuais, e aínda o son, todo hai que dicilo) e abrí a porta. Deume tempo xusto para ver á miña nai a fume de carozo escaleiras arriba e ó meu pai, apoiado na porta e medio encorvado, tentando disimular o bulto que se lle vía un pouco máis abaixo do omblijo, xa me entendedes:

- Si que chejas cedo, neniño, non había naide da festa?

- Si oh, pero acabei os cartos e aburríame.

Estou sejuro que o meu pai, neses intres, xurou para si mesmo: "Cajondios, se o sei douche mil pesos".

Ó día seguinte miña nai non se atrevía a mirarme á cara e, tanto ela coma o meu pai, andaban medio nerviosos sen saber ben que facer ou que dicir. Pregunteilles se estiveran a foder a noite anterior (así como o leedes, eu xa por aquel entón non me calaba nadiña e era un pouco directo de máis), pero a resposta era sempre a mesma: "Que carallo dis, oh? Ti que saberás diso!".

Máis adiante, meus pais tentaron sempre de falarnos e darnos información sobre o sexo, pero a educación á que estiveron expostos na súa infancia pesáballes moito e dificultáballes a tarea máis do normal.

Dende o meu humilde punto de vista, un sistema educativo eficaz ha de ter unha boa dose de educación sexual (a poder ser con moita práctica ) polo ben de todos.

Se non estades dacordo, mirade o seguinte vídeo a ver se cambiades de opinión. É a decisión que toma un neno despois de que os seus pais lle dixeran que non lle ían falar de sexo ata que fose maior de idade... moito esperar, pensou el:

chuzame

Sei que pode ser que aljunha xente se enfade conmijo, ou pense que son un dexenerado ou aljo polo estilo despois de leer esta entrada, pero o caso é que estou plenamente convencido do que vou a contar e cónstame que non son o único.

Estudiando a carreira de Psicoloxía, tiven a oportunidade de cursar unha asignatura chamada "Introducción a la sociología". Así, a nivel xeral, soupemos un pouco máis sobre a creación das sociedades, os grupos sociais e o seu comportamento, así como os factores que inflúen na creación e no desenrolo de cada jrupo. Un dos factores importantes foi, dende sempre (ainda hoxe en día, por difícil que pareza), a Igrexa. Esta institución ten a fea costume de querer estar en todo e para todos: ainda que ti os odies e os repudies, eles sejirán pensando que eres un descarrilado, unha ovella nejra que vai na direccin equivocada. Antes tiñan o suficiente poder como para levar á xente polo "camiño correcto", pero hoxe en día o único que poden provocar son ataques de risa descontrolados, de rabia, ira controlada, noxo, nauseas,... como é no meu caso (peor que os efectos secundarios do peor dos medicamentos).

A Igrexa, como institución social, está composta dunhas normas ou pautas de comportamento creadas, nun principio, coa finalidade de mellorar a convivencia dentro do jrupo e, ó mesmo tempo, cos demáis jrupos.

O caso é que estas normas son normas explícitas; isto quere dicir que non están rexistradas en ninjún tipo de libro de leis e normas nen na Constitución nen nada polo estilo, senón que foron impostas nun principio a base de acolloar ó persoal e na actualidade están ahi como se fosen o máis normal do mundo... o cal é unha putada para min porque quere dicir que eu debo de ser do máis anormal que existe.

Normas como sexo como medio de procreación, relacións sexuais unicamente entre homes e mulleres, non comer carne en venres santo,... e así moitas cousas máis (dijo cousas por non decir estupideces). Pero, persoalmente, o que máis me amola é a idea de fidelidade que impuxeron na sociedade os cabrós estes. É dicir, que te casas ou comezas unha relación en parella e os teus ollos, pensamentos e actos están unicamente destinados á tua parella... pois a min perdoademe o atrevemento pero paréceme unha das barbaridades máis jrandes.

Por poñer un exemplo, a min encántame a fanta, e sejuramente ata o día que me morra sejirei bebendo fanta porque é a mellor bebida que probei na minha vida. Ajora ben, se aljún día me ofreces un vaso de cocacola, unha cerveciña ou un bo viño, ten por sejuro que non cho vou a rexeitar, disfrutareino por ese momento, estando sejuro que chejarei á miña casa e terei a miña fantiña de toda a vida esperándome na nevera, sabendo que me sejirá justando o mesmo ou máis ca sempre.

Hai parellas que se denominan "parellas abertas" que teñen relacións sexuais con outra xente, xa sexa xuntos ou por separado, e non por iso son menos parella que os "fieles" de toda a vida (con isto no ataco a naide, perdoade se así vos sentides). A maioría da xente soe dicir: "pobrinho, é que non lle dan o suficiente na casa", "e un putón ou un putero" ou "non quere á sua parella",.. pois pode ser... pero tamén pode ser que esa persoa busque unicamente disfrutar da súa sexualidade a tope, sen prexuizos. Ó final imos todos a parar ó mesmo sitio, dous metros baixo terra ou con sorte nun nicho con vistas ó mar. E seremos todos o mesmo, con independencia do que fixeras en vida. Como dicía a canción... "solo se vive una vez!", e mentres respetes todo irá ben, ninjún problema.

Con todo o que aquí expreso non pretendo sentar cátedra nen dicir que unha opción é millor ca outra (é simplemente a minha opinión). Por suposto que respeto a aqueles que prefiren o sexo coa parella e nada máis, pero tamén me justaría ver o mesmo respeto para/con as persoas que viven a sexualidade dunha forma liberal e sen prexuizos.

Ás veces penso que nos preocupamos demasiado pola vida dos demáis ou polo que os demáis dirán da nosa vida... non é necesario.

P.D Quédanme 4 dias e xa vou directo para Galicia!! Tede coidado que con esta mentalidade miña ijual ata vos contaxio!!!

A caricatura atopeina neste blog.

Bicos!!

chuzame

Xa pasaron case 2 semanas dende a Patrona (festas de Cedeira) e nengun dos meus amigos se pasou por aqui a contarme un pouco como foron... e vosoutros diredes "pois vaia amigos que tes!", pois si, e son meus!!!

Os que me conhecen saben que adoro os nenos, pero so ata que tenhen como 10 anos, despois de esa idade comezan a ser mais que un pesadelo... sera por iso que non creo que os meus pais cheguen a ser avos pola minha parte! A enerxia que tenhen estes pequenos demos e envidiable e o mesmo tempo como unhas pilas para un mesmo, os conexinhos de duracell o seu lado son como se comparas os percebes de Cedeira cos percebes de calquera outro lado, pouquinha cousa (bueno, escoitei que os da Costa da Morte tampouco lle tenhen nada que envidiar os percebes da vila, que me perdoen por esa zona, haberia que facer unha especie de cata e decidir cal dos dous e o mellor do mundo).

Outra das cousas boas que tenhen os nenos e a sua capacidade para decidir por si mesmos. Fan o que creen que esta ben facer en cada momento, sen importarlles para nada a opinion dos "maiores"; isto permitelles acertar ou errar, pero o mais importante aprender das suas accions. O que non erra non aprende, e os que non aprenden dos seus erros porque non os tenhen, acaban creendose os reis do mambo, e senon como creedes que se montou a Conferencia Episcopal? Eses xa nacen aprendidos!!

As veces penso que seria mellor non medrar, para poder manter asi a capacidade para decidir por nos mesmos intacta, coma os nenos. Pero iso e o malo; que nalgunhas personas, a medida que van medrando, a sua capacidade de decision vai disminuindo, ata chegar a un limite no que xa non fan nada por si mesmos. Asi lle debeu de pasar o rapaz este de salamanca que se rabenou o carallo para non seguir pecando!! Cando lin esta noticia en yahoo  case me da unha volta. Disque que se cortou a ferramenta para non pecar mais! Pero hominho, non facia falla iso, poderias meterte nun monasterio, ali aprenderias como pecar no nome de deus e asi quedar libre do inferno, e terias os mellores profesores posibles nese campo, xa sabes "haz lo que yo diga, pero no lo que yo haga". E se non, despois de cada polvo (ou o que fora que fixeses co teu carallo) deberias pasarte pola igrexa a confesarte, que disque que con 3 aves marias deses xa se pasa todo o mal e quedas libre de pecado. Animalinho, o pior de todo e que xa non tes remedio, e mais se tiraches o cacho de carallo polo water abaixo, a quen se lle ocurre! Agora, xa sabes, se queres seguir pecando dalgunha forma... a catro patas e mirando pa Cuenca, o final atoparaslle o justinho!!

Xa sabedes, pecade carallo! O que temos no corpo esta para aljo, así que non pensedes que podedes ir rabenandovos partes do corpo por ahi endiante como se de desfolar margaritas se tratara. E sobre todo, pensade por vos mesmos! Xa vedes as cousas que pasan por seguir ideas sacadas dun libro que algun enfermo escribiu un dia, uns cantos listinhos aproveitaronse da idea e un feixe de ignorantes seguen a creer nesa idea na actualidade...

Sede bos!!!

chuzame