Relixion? non, gracias, prefiro pensar

Xa falta ben pouco para despedir o ano e darlle a benvida ó 2008. E como cada fin de ano, estamos cheos de novas ideas e boas intencións (sobre todo estas últimas) para comezar o ano con bo pé, coma se esperásemos así un cambio ou un xiro radical nas nosas vidas. O malo é que, cando pase Xaneiro e nos deamos conta de que as nosas vidas seguen a ser as mesmas, esas ideas e intencións novas ficarán nun recuncho no fondo das nosas entrañas ata o próximo ano, deixándonos levar así pola inercia do paso do tempo, sen molestar nen ser molestados, sen cambiar ou tratar de millorar o que temos... total, para que?

Non temos nin puta idea.

A última noite do ano será coma tódolos anos: festa, champán, uvas, campanadas, xente (e animáis) con traxe, borracheiras, chocolate con churros,... para despois botar o día 1 durmindo, ou simplemente arrolado na cama aqueixado dun mal chamado resaca, sabendo que un novo ano acaba de comezar pero que todo segue coma sempre.

Sen embargo, este fin de ano será diferente para min. Xa o foi o ano pasado; aquí non se comen uvas e tampouco nos poñe os traxe. Ademáis diso, será diferente tamén no meu entorno... haberá unha persoa que non terá a posibilidade de ter novas ideas e boas intencións para o novo ano... ela xa tivo o cambio radical na súa vida hai xa tres meses e nos próximos días ese cambio chejará ó seu punto álxido para así deixarnos definitivamente.

Xa non queda apenas rastro aljún daquela muller forte e xuvenil, a pesar dos seus 73 anos, catacterizada sempre polo seu soriso e polas súas gañas de vivir, apajados ambos de súpeto pola oscuridade que traen consijo unha serie de tumores, condeados tumores, que non descansaron na súa labor ata foderlle o fíjado por completo.

Quedan apenas unhas tiras de pel amarillenta e rugosa que deixan ver a figura dun esqueleto farto xa de tanta loita. Quedan esos olliños baleiros, mirando pola fiestra e tratando de recuperar a ilusión da que un día foron donos. Quedan esos oscuros beizos que aínda non se esqueceron de dar bicos cheos de cariño e ternura. Queda ese corpo malferido tumbado nesa cama que, dende fai xa 15 días, converteuse no seu cuartel xeral, no centro de operacións dende o que trata, cada vez con menos empeño, de aferrarse á pouca vida que lle queda.

Onte, cando me acostei ó teu carón empuxado moi levemente polo teu braciño e me dixeches o moito que me querías a pesar de coñecerme dende hai aínda non 2 anos, apenas puiden sentir o teu alento... tan débil... Sen embargo, a pesar de todo, vin nos teus húmedos ollos o reflexo dunha fortaleza inhumana... a mirada dunha muller preparada para abandoar o barco, sabendo que os que quedan a bordo non terán ningún problema para continuar a súa viaxe, sabendo que cada un de nós ten un pedaciño de ti, sabendo que a tempestade está chegando ó seu fin e deixará paso a unha paz e unha tranquilidade propias da túa persoa... o que nos ensinaches en vida, o que nos deixas como herencia agora que te vas. Descansa en paz.

Ik houd ook van je, mamá Krans.

chúzame

Gracias!!!!

chúzame

Creo que é no último fin de semán de Ajosto (que me corrixa aljún ou aljunha se me equivoco) que ten lujar esta festa na vila courñesa de Cedeira (a miña terra... terra da jaita). Penso que comezou hai uns anos co obxetivo de animar á xente de fora que pasa o verán na vila a que voltara de novo ó ano seguinte. Así pois veraneantes e cedeireses teñen a ocasion cada ano, entre música e empanada (moita, por certo), de despedirse uns dos outros.

A min nunca me chistou moito esta festa, xa que cadra sempre despois da patrona (a festa do ano en Cedeira) e o corpo xa non quere máis carallada despois de catro, cinco ou quen sabe cantos días de parranda consecutivos.

Ajora estamos en Novembro, que non é o mesmo que Ajosto (por se non vos díchedes xa conta), e eu.... volvo á vila!

Esa vila que abandoei hai cinco anos, ata os mismísimos de sentirme enlatado e cunhas janas doentes de ver mundo. Esa vila que non piso dende hai ano e medio e que sejirá ijual que cando a deixei (cuns ladrillos de máis ó carón da praia... fillosdeputa!). Esa vila na que ainda temos espazos naturais dignos de ser admirados... ameazados ó mesmo tempo por unha man mezcla de cartos e cemento.

A vila na que nacín, na que medrei, na que estudiei, na que me rin e chorei... a vila que me deu unha personalidade a base de experiencias... a que me preparou para ser capaz de camiñar por min mesmo... a que xa levaba ahí anos e anos antes de nacer eu e a que sejirá ahí anos e anos despois da miña morte. Esa á cal aborrezo cando estou con ela.... a mesma que boto de menos cando estou lonxe. Para mín, esa é Cedeira.

Voltarei a ver ós meus amijos e á miña familia, despois de ano e medio ou dous naljúns casos. Á miña abueliña Paca, que disque non durme esperando a miña chejada. A aljúns que xa facía a lo menos nove ou dez anos que non vía... nin se sabe, perdín a conta (pero non as janas). Ó can do meu irmán, un boxer que esperemos me recoñeza cando entre pola porta... polo meu ben. Voltarei a sentir esa xeada galega, a ver esas montañas dende a miña ventá, esa ría,... voltarei a escoitar ós seres nocturnos que tantas noites me amolaron... voltarei a sentir a liberdade que sente un á unha da mañá cando se asoma á ventá e non escoita nada. Terei de novo ese beso de boas noites que a miña nai non se cansa de rejalarme cada día...

Xa quedan unhas poucas horiñas para coller o avión... ese avión que tanto me justa... mecajonodemo. Xa queda pouco para vervos de novo, para tocarvos e sentirvos ainda que sexa so por unha semana... a min darédesme vida suficiente para botar fora outra tempada.

Se me esperades coa metade de janas que teño eu xa me dou por satisfeito.

Bicos a todos!!

chúzame

Hoxe comecei o día bastante atareado, dun lado para outro sen apenas parar
nen para respirar. Pero foron xusto 4 horinhas de nada. Agora, as 12 do
medio dia, estou sentado na miña oficina (joder que mal sona isto!)
rascandome un pouco a entreperna. Asi pois dixenme a min mesmo "por qué non
escribir aljo no blog, que xa hai tempo que non actualizo?"

Hai cousas que fas dependendo moito das circusntancias. Unha de esas cousas
e pensar sobre as persoas que mas queres, provocado isto por estar vivindo
fora da tua terra, a 2000 e pico kilometros de distancia (100 mais ou 100
menos). Xa se sabe, pensamos sobre as cousas cando non as temos ou cando as
temos lonxe. A miudo dame por pensar na miña nai, se fun o suficientemente
doado de educar ou, polo contrario, fun o tipico cativo revoltoso e
testarudo. Creo que a ela non se pode queixar; sempre me portei ben,
quitando aljunha que outra trastada (como o dia que collin prestadas 50
pesetas para comprar "merdallada", como lle chamabamos ás gominolas por
aquel entonces, iso si, ó chegar a casa lambín por todos os lados, e chorei
canto quixen... pero co estomago cheo de gominolas). Ou tamen cando me
pasaba o dia chorando porque non tiña nada máis que xudias para comer,
bueno, para comer, para merendar, para cear e para almorzar o día seguinte:
e que o meu coas xudias foi de película, e o peor era que chorar non me
servía de nada e ó final tiña que comelas si ou si, xa que o que se leva
hoxe en dia de "bueno, se non che justan as xudias toma patacas fritas" non
estaba projramado na cachola dos meus pais.

Pensando sobre a miña nai, recuperei (gracias a ese proceso que chamamos
memoria, cada dia peor por certo) o recordo de que fun abandoado e, ainda
que foi soamente por 5 sejundos, non me fixo nada ben saber que nalgún
momento podería quedarme so neste mundo (ainda me dura hoxe en día, ainda
penso que non hai nada peor nesta vida que sentirse so).

Naquela mañá de sábado na vila facía un frio doente. Como cada sábado, a
praza vella do pobo enchiase de postos de todo tipo: de fruta, de roupa, de
vexetais, "brajas a 20 pesos", e incluso postos dos "nejros", que tiñan de
todo. Pero o que máis abundaba eran os gitanos, (que hoxe en día non teño
nada en contra deles, pero que naquela epoca, con 6 anos, tíñalles moito
medo). O caso e que iba eu coa miña nai camiñando entre os postos, co meu
chaquetón novo e un jorriño de janchillo feito pola minha avoa (quen quere
Nike ou Adidas tendo avoas!!), cando de súpeto unha mullerona parou á miña
nai, creo que era compañeira do traballo ou aljo asi. Eu odiaba cando ía
coa miña nai e esta parabase con canto cristo atopaba na rúa a falar de
cousas que eu non entendía, eu simplemente quería ir con ela e que ninguén
nos molestara. Mentras a miña nai estaba a falar con esta mullerona, eu
dirixín a mirada a unha mesa chea de pins e chapas que pertencían a un
posto dun nejro (a min asustábanme moito os nejros cando era pequeno, sempre
os miraba con cara de mala hostia), unha especie de illa do tesouro para un
neno coma min. Pasados aljo asi como 5 minutos, nos que eu non deixei de
apampar cos pins e coas chapas, iso si, gardando as distancias co nejro e
mantendo unha postura defensiva coa miña cara de mala hostia, oin que a
miña nai despedíase da mullerona dicindo "xa nos veremos mais tarde", (que
dijo eu que se ibas a vela mais tarde ben poderías decirlle que xa falarías
con ela que agora estabas co teu fillo). Xusto cando me din a volta, ainda
mirando de reollo ó nejro, caeuseme o mundo encima. Vin a miña nai que
collía a man doutro neno e decía "venha, vamos a dar un paseo". Para mais
carallo o outro neno era un gitano, e eu non dicía nada porque, como xa
dixen antes, tíñalles moito medo. O neno gitano mirábame con cara de "ahí
te quedas", e eu non puiden facer outra cousa que empezar a chorar, clavando
os meus pes no chan e co meu jorro de janchillo (todo un cuadro, vamos). Os
choros debéronlle resultar familiares á miña nai que se xirou e viume
naquel estado lamentable, dándose conta que a man que collera non era a
miña, senón a de un xitaniño que andaba a pedir nos cartos. Soltouno
rapidamente e veu cara min dicíndome "a ver oh, que fas ahí parado, veña
vamos!". Nen sequera me dixo "perdoa" ou aljo parecido, a miña nai
acabábame de confundir cun gitano e parecialle o mais normal do mundo.

Boteille isto en cara á miña nai durante os seguintes 4 ou 5 anos, ata que
comprendín que foi simplemente un erro que ela non quixo cometer. Miña nai
tiña a mesma idade que teño eu agora, xusto 28 anos. Agora poido ver o
caso dende a sua perspectiva, e poido comprender moito mellor que os nenos
son nenos e os maiores teñen (ou temos) demasiadas cousas na cabeza e que podemos
cometer pequenos erros sen nen sequera darnos conta. O importante é que
seipamos amañar eses erros, entón a cousa quedará en nada, ou como moito
nunha pequena anécdota mais que contar naljún blog, como é o caso.

Iso si, vendo criaturas como Mariano Rajoy ou o "ser vivo" que agrediu á
rapaza ecuatoriana no tren de Barcelona, véñenme unhas cantas prejuntas á
cachola: Como é posible que as suas nais non fixeran algo cando eran nenos?
Naide lles ensinou normas como a tolerancia e o respeto polos demais? E o
mais importante, non habera outra forma para que solucionen os seus
complexos de inferioridade diferente á de ir atacando ós demais simplemente
por ser diferentes a eles? Eu penso que as suas nais cometeron moitos erros
con estas persoas cando eran nenos, pero quero pensar tamen que ainda teñen
solución, pero xa se sabe que o que ten problemas, o primeiro paso e
reconocelo para que se poida recibir a axuda. Dame a min que por moito que
intentemos axudar a xente como esta a integrarse na sociedade, será inutil
mentras sexan eles mesmos os que loitan por excluirse da mesma cada día
que pasa.

Bicos a todos!!! Vemonos prontinho!!!

chúzame

Pois este é un post comodín, ou polo menos así lle chaman. Faise cando un está un pouco vago para escribir ou pensar demasiado, escóllense unhas poucas fotos e cóljanse así coma quen non quere a cousa.

O meu amigo Juan Carlos (se é que se digna a pasar por aquí) ten unha boa ocasión para darme unhas pequenas leccións de fotografía e así correxir un pouco os meus erros máis importantes. A maioría das fotos corresponden á miña viaxe a Dinamarca, pero tamén hai algunhas fotos de Amsterdam. Xa me diredes se vos justan ou non.

P.D. Isto é unha indirecta para quen se queira dar por aludido: aínda estou esperando polas fotos da cena da C.V. do ano pasado, da patrona do ano pasado e deste ano, da acampada da capelada deste ano, de carnavales,... vaia amijos que teño... quérovos!!!

Por certo, como podedes ver, atopei en Dinamarca a cartilla de nacemento do noso benquerido amigo Victor (Bics, dixérasme que a perderas, non?). A que non sabiades tampouco que os avións xogan ó xadrez... pois aquí vai unha proba en forma de foto.

chúzame