Relixion? non, gracias, prefiro pensar

De ignorancia está o mundo cheo e non queda outra que aprender a vivir con ela. O que non debemos permitir é que dita ignorancia sexa usada por certos sectores, coma por exemplo cargos públicos, coma quen está sentado no seu sofá e fai e desfai ó seu gusto.

Alégrome moitísimo ó ler a noticia que publica hoxe "El País".

Fernando Ferrín Calamita foi apartado temporalmente do seu posto de traballo (xuíz nada menos) por levar as súas creenzas ó xulgado obstaculizando así un proceso totalmente legal. O caso é que este "home" non estaba pola labor de aceptar o proceso de adopción que unha parella de lesbianas estaba reclamando, proceso que é completamente legal e que en condicións normal non leva máis dun mes arranxalo. Sen embargo, gracias a este fillo de puta, as mulleriñas estas tiveron que esperar nada menos que dous anos, non se sabe ben se polo pensamento conservador do espabilado ou polo seu alto nivel de virus relixioso atopado no seu sangue.

Xa estamos outra vez dando preferencia ós intereses individuais sobre os intereses colectivos, ás leis da secta á que un pertence sobre as leis de todo un país supostamente democrático, constitucional e aconfesional (aínda que a estes relixioso, estas palabras debenlles soar a chino polo menos).

Así pois, a parella de mulleres conseguiu a inhabilitación deste xuíz por medio dunha querella admitida a trámite o pasado día 5, despois de dous anos loitando polos seus dereitos agotando tódolos recursos legais ó seu alcance.

O tal Fernando deféndese como é típico na mentalidade desta xente: "una víctima de una campaña de hostigamiento, acoso y derribo". Claaaaaaro, animaliño, se vosoutros sodes sempre as víctimas. Fernandito negou a custodia dos fillos a unha muller que vivía coa súa compañeira sentimental (moza, parella ou como carallo a queirades identificar) alegando que a condición homosexual perxudica ós fillos, afirmando que o ambiente homosexual aumenta sensiblemente o risco de que os fillos tamén sexan homosexuais. Entonces, seguindo esa regla de tres, espero que alguén tan espábilado como este persoaxe poida explicarme como carallo é posible que dunha parella heterosexual, home e muller, que da ós seus fillos o ambiente idóneo para ser criados, pode sair un fillo/a homosexual (porque digo eu que dalgún sitio salirán, ou)? Supoño eu, que non son relixioso e polo tanto son un ignorante para eles, que aquí falaríamos de enfermidade innata e no suposto das mulleriñas, de vicio adquirido...

Cambiando un pouquiño de tema, sempre fun partidario da queima de igrexas, aínda que nunca o fixen (non por que me faltasen as gañas, senón porque non me considero unha persoa violenta e aínda me queda algún pouquiño de respeto incluso por aqueles que non me respetan a mín). Aquí, ós holandeses, ocorríuselles unha cousa parecida, aínda que non tan violenta. Decidiron poñer un mínimo de persoas captadas pola secta necesarias para manter a igrexa aberta. Se non chegan a este número mínimo, as igrexas pasan a ser centros sociais para uso público, xa que resulta moi caro manter estos edificios tan grandes para que vaian catro persoas a comerlle o nabo ó cura (perdóame abueliña, que sei que ti eres unha delas).

Así pois, xa hai unha lista de 500 igrexas preparadas para ser "queimadas". Teño a esperanza de que pase o mesmo en España, que polo menos, xa que queimalas é un pouco salvaxe, as igrexas pasen a ser centros sociais sen sengún tipo de pensamento ou doctrina coa que comerlle o coco ás persoas que nalgún momento das súas vidas necesitan unha axudiña extra. Isto dame pé para falar das tácticas de captación da igrexia, aproveitándose de persoas enfermas, incultas, deprimidas, impotentes,... pero isto será na cuarta entrega, FILLOS DE PUTA!

Este vídeo non o poño pola música, máis ben chámame a atención o nejrico... vaia nacho! Unha vez soñei que era campeón olímpico na modadilade de "suelo" de ximnasia artística, e a verdade é que me quedo flipado (e cunha envidia doente) cada vez que vexo algo así.

chúzame

Xa sei que existe o risco de que me tachedes de repetitivo e radical, pero a verdade é que este é o tema principal do meu blog, o que da nome ó título. Mentras a relixión non se limite unicamente á vida privada de cada un e deixe de ser unha especie de institución pública con poder que nin fai nin deixa facer, eu sejirei criticándoa. Que jodan as súas vidas se queren, agora a miña que a deixen en paz.

O pasado fin de semán tiven a oportunidade de ver un documental que me chamou a atención hai un tempo. Tiñaa curiosidade por saber se sería un sensacionalismo máis, tipo Al Gore e o seu "salvemos o planeta para que me den o Nobel", ou se tiraría polo lado da crítica desde un punto de vista máis persoal e aportando datos.

Foi máis ben o segundo. Deixoume un pouco descolocado o documental. Xa todos coñecemos a hipocresía que caracteriza á igrexa católica, e máis coñecidos aínda son os casos de pederastia que a sacuden. Pero tamén todos sabemos que pederastas hainos en tódolos lados, non so na igrexa católica. O que expón este documental non é a pederastia en si, senón as feridas que causan este tipo de abusos nas víctimas e nas súas familias. A historia céntrase nun coñecido cura de orixe irlandés que se pasou practicamente a súa vida no estado de California exercendo de cura, de pobo en pobo, e xa de paso fodendo cativos e cativas, falando claro. O ocultismo e o pasotismo, tratando así de manter unha boa imaxe, por parte da alta esfera da igrexa católica tamén está reflexado na película, sendo case o máis escandaloso do tema, e deixando ver o inmenso poder do que goza a igrexa a nivel mundial. Pero o pior de todo é que o persoaxe principal, o cura de orixen irlandés, segue vivo. E non so iso, senón que foi deportado a Irlanda así como se non pasara nada... que vaia foder nenos a Irlanda, polo menos non foderá nenos en USA. En fin, que se tedes estómajo suficiente para ajuantar este tipo de barbaridades humanas, recoméndovos ver o documental.

Botádelle un ollo (ou dous) a este video que atopei en Youtube. A crítica é un pouco radical e sóbranlle aljúns tacos... aínda así, estou totalmente dacordo, non nas formas pero si no contido.

chúzame

Ano 2008, ano de eleccións, de Olimpiadas, de Eurocopa e do meu amijo Juas, por iso do 8 (eu penso que vai a ser o seu ano), da Expo de Zaragoza, de boas intencións, da inflacción, da consolidación do PP na oposición, da decadencia progresiva da Conferencia Episcopal en España,... en fin, ano movido o que se nos presenta.

Tiña pensado escribir unha entrada sobre os obispos, sobre a que teñen liada en España con isto da familia e estas cousas. Ó final decidín que simplemente vou comentalo por encima, porque se me poño a escribir todo o que penso vou acabar dos nervios (peor aínda). Así que unicamente dúas cousiñas ó respeto:

1. Resúltame extraño que esta xente, precisamente esta panda de fillos de puta, se manifeste para reclamar unha defensa da familia, porque sejún eles, está sendo atacada. Seguen na súa línea de hipocresía, xa que son eles os primeiros, co celibato e esas estupideces, os que non forman familias, os que non se poden casar,... pois amijo, se tan preocupado estás pola familia, fai aljo decente e productivo por defendela. Defender unha opción non significa atacar a tódalas demáis... merda de xente.
2. Unha mención especial ó obispo de Tenerife, Bernardo Álvarez, que vendo a súa foto xa se intúe a represión sexual que leva encima, pobriño que cara de foder pouco. Este fillo de puta dixo que aljúns menores incitan ó abuso sexual..., claro home, é que a culpa é dos pais que as visten como putas. Se queredes leer a noticia, aquí a deixo.

Persoalmente, paréceme difícil de entender que despois de cousas coma estas, manifestacións (na que deixaron caer que a democracia ía desaparecer de seguir así) ou declaracións de pederastas en medios de información públicos, esta xente quede impune, ande libre por ahí coma se non pasara nada. Para mín non che hai moita diferencia entre os fillos de puta de ETA e esta xente, panda de desjraciados: uns matan a tiros e os outros matan con palabras.... pero os dous matan, que é o que conta.

E como digo no título, aínda nos queda alegría... e senón escoitade a canción coa que vos deixo por hoxe. Xa sei que o estilo musical pode non ser do agrado de aljúns, pero non me nejaredes que da moi bon rollo. Pois iso, a pesar de todo... alegría.

chúzame

Sei que pode ser que aljunha xente se enfade conmijo, ou pense que son un dexenerado ou aljo polo estilo despois de leer esta entrada, pero o caso é que estou plenamente convencido do que vou a contar e cónstame que non son o único.

Estudiando a carreira de Psicoloxía, tiven a oportunidade de cursar unha asignatura chamada "Introducción a la sociología". Así, a nivel xeral, soupemos un pouco máis sobre a creación das sociedades, os grupos sociais e o seu comportamento, así como os factores que inflúen na creación e no desenrolo de cada jrupo. Un dos factores importantes foi, dende sempre (ainda hoxe en día, por difícil que pareza), a Igrexa. Esta institución ten a fea costume de querer estar en todo e para todos: ainda que ti os odies e os repudies, eles sejirán pensando que eres un descarrilado, unha ovella nejra que vai na direccin equivocada. Antes tiñan o suficiente poder como para levar á xente polo "camiño correcto", pero hoxe en día o único que poden provocar son ataques de risa descontrolados, de rabia, ira controlada, noxo, nauseas,... como é no meu caso (peor que os efectos secundarios do peor dos medicamentos).

A Igrexa, como institución social, está composta dunhas normas ou pautas de comportamento creadas, nun principio, coa finalidade de mellorar a convivencia dentro do jrupo e, ó mesmo tempo, cos demáis jrupos.

O caso é que estas normas son normas explícitas; isto quere dicir que non están rexistradas en ninjún tipo de libro de leis e normas nen na Constitución nen nada polo estilo, senón que foron impostas nun principio a base de acolloar ó persoal e na actualidade están ahi como se fosen o máis normal do mundo... o cal é unha putada para min porque quere dicir que eu debo de ser do máis anormal que existe.

Normas como sexo como medio de procreación, relacións sexuais unicamente entre homes e mulleres, non comer carne en venres santo,... e así moitas cousas máis (dijo cousas por non decir estupideces). Pero, persoalmente, o que máis me amola é a idea de fidelidade que impuxeron na sociedade os cabrós estes. É dicir, que te casas ou comezas unha relación en parella e os teus ollos, pensamentos e actos están unicamente destinados á tua parella... pois a min perdoademe o atrevemento pero paréceme unha das barbaridades máis jrandes.

Por poñer un exemplo, a min encántame a fanta, e sejuramente ata o día que me morra sejirei bebendo fanta porque é a mellor bebida que probei na minha vida. Ajora ben, se aljún día me ofreces un vaso de cocacola, unha cerveciña ou un bo viño, ten por sejuro que non cho vou a rexeitar, disfrutareino por ese momento, estando sejuro que chejarei á miña casa e terei a miña fantiña de toda a vida esperándome na nevera, sabendo que me sejirá justando o mesmo ou máis ca sempre.

Hai parellas que se denominan "parellas abertas" que teñen relacións sexuais con outra xente, xa sexa xuntos ou por separado, e non por iso son menos parella que os "fieles" de toda a vida (con isto no ataco a naide, perdoade se así vos sentides). A maioría da xente soe dicir: "pobrinho, é que non lle dan o suficiente na casa", "e un putón ou un putero" ou "non quere á sua parella",.. pois pode ser... pero tamén pode ser que esa persoa busque unicamente disfrutar da súa sexualidade a tope, sen prexuizos. Ó final imos todos a parar ó mesmo sitio, dous metros baixo terra ou con sorte nun nicho con vistas ó mar. E seremos todos o mesmo, con independencia do que fixeras en vida. Como dicía a canción... "solo se vive una vez!", e mentres respetes todo irá ben, ninjún problema.

Con todo o que aquí expreso non pretendo sentar cátedra nen dicir que unha opción é millor ca outra (é simplemente a minha opinión). Por suposto que respeto a aqueles que prefiren o sexo coa parella e nada máis, pero tamén me justaría ver o mesmo respeto para/con as persoas que viven a sexualidade dunha forma liberal e sen prexuizos.

Ás veces penso que nos preocupamos demasiado pola vida dos demáis ou polo que os demáis dirán da nosa vida... non é necesario.

P.D Quédanme 4 dias e xa vou directo para Galicia!! Tede coidado que con esta mentalidade miña ijual ata vos contaxio!!!

A caricatura atopeina neste blog.

Bicos!!

chúzame