Relixion? non, gracias, prefiro pensar

Success is a choice: ten steps to overachieving in business and life

1. Build self steam
2. Set demanding goals
3. Always be positive
4. Establish good habits
5. Master the art of communication
6. Learn from role models
7. Thrive on pressure
8. Be feriociously persistent
9. Learn from adversity
10. Survive success

Non, non vos asustedes que isto por ahora segue a ser en galego (ou aljo que se lle parece moito). O que podedes leer en inglés un pouco máis arriba é o que está escrito nun feixe de cuadros repartidos por tódalas oficinas da empresa na que traballo. Para que despois digamos que nas empresas non poñen nada fácil iso de ter éxito, simplemente hai que seguir estes mandamentos. De seguido, para todos aqueles que non entenden o texto en inglés, tradúzcoo ó galego e xa de paso expoño a opinión que teño de cada punto, que non é moi lonxana do que en realidade pasa, ou polo menos pasa na miña empresa (en cursiva a traducción literal e en negriña a miña traducción persoal):

1. Construe autoestima - Son o millor ben o sabe dios!: se queres ter éxito no teu traballo non che queda outra que ser o "sabelotodo" da empresa. Este especimen soe estar a todo e non te preocupes porque nunca, nunca che pedirá axuda ou consello, bástase él soiño.
2. Crea as tuas propias metas - Ser director como mínimo!: e é que non te podes conformar con menos. ¿Quen quere aspirar a secretario/a podendo ser director/a? De ahí que as baixas por depresión estanse a multiplicar por 10 nos últimos anos; director só pode ser un, amigos, ós demáis tócanos trajar, así que canto antes o asimiles, moito millor e menos disjustos.
3. Ser sempre positivo - Di a todo que si! : Xa sabes, de rodillas, a catro patas, tumbado boca arriba ou boca abaixo, pero sempre positivo. Ainda que teñas que limpar a merda dos demáis, ou trajar con tódalas broncas,... positivismo ó canto! Non terás problema ningún, iso si, procura non facer o mesmo na tua vida ou acabarás de monxe ou suicidándote, que para o caso ben sendo o mesmo.
4. Establece boas costumes - Tomar 8 cafés e fumar moito! : un café por hora é obligación, e con cada café 2 cigarrillos, así de cada hora terás 15 minutos de descanso, é unha das mellores costumes que podes adoptar. Sempre estarás ocupado facendo algo, e non é ningunha mentira. Estos son os que máis abundan.
5. Manexa o arte da comunicación - Non deixes de falar! : aínda que sexa coas paredes. Fala con todo aquel que se mova ou que teña forma de persoa humana e non olvides criticar a diestro e siniestro, é esencial se queres sobrevivir e chejar a ser aljo. Non dudes en pisar ós demáis, iso si, ten que ir acompañado dos mandamentos 1 e 4 para que vaia todo como un quere.
6. Toma exemplos e aprende deles - Péjate ó cu do teu xefe! : isto é moi importante se queres chegar ó éxito. Sempre atento ó que faja, como se foses un defensa e o teu entrenador diche que non te despejes de Ronaldinho nin para cajar (con sorte o teu xefe non terá esa dentadura e non correrás tanto perigo). Xa sabes, sempre ó seu carón, combinando este mandamento co número 3. Xa de paso compra unhas rodilleras e coderas, ás veces ves a aljúns cos codos ou as rodillas destrozadas... que vos pensades que é de facer deporte?, ja!
7. Prospera ante a presión - Pasa a pelota ó do lado! : ante calquer problema ou posibilidade de problema, corre!! E o que che pille máis cerca, ese é o culpable, sempre! Aínda que estés jrabado nunha cámara de seguridade, sempre haberá aljén a quen botarlle a culpa.
8. Sé "ferozmente" persistente - Máis pesado que un drojadicto pedíndoche cartos! : pois iso, os que teñen antecedentes de "yonki" ou aljo parecido téñeno bastante doado. Insiste en sabelo todo, no teu obxetivo, en poñerte de rodillas ou a catro patas, en tomar cafés e fumar ambute, en falar e despotricar, en convertirte en sombra do teu xefe, en botarlle a culpa ós demáis,... Este é o mandamento máis importante, se o segues sen descanso terás o que buscas.
9. Aprende da adversidade - Cando vexas as barbas do teu veciño pelar... : pon as túas a remollar! ou senón, coma no mandamento 7, corre!! Isto ven a ser algo así coma desaparecer do mapa cando algo non vai ben, é o único momento no que te terás que despejar do jefe, sé avispado ou serás o blanco das suas iras e todo o teu esforzo será en vano.
10. Sobrevive ó éxito - Vai de "guay" : se o consegues, terás que ser como un máis na empresa, ser "colega" dos traballadores, fumar con eles de vez en cando, que non vexan que te crees mellor que eles,... se non estarás só ante o perigo, e de ahí a que veña o seguinte avispado a quitarche o posto... nun abrir e cerrar de ollos!

Se aínda pensas que tendo as mellores notas, teno o mellor currículum e sendo o que mellor resultados obtén na tua empresa chegarás a algo... ánimo, só che quedan como 30 anos de duro traballo e un ano despois de que che dan o posto, a retirarse tocan! Se queres conseguilo máis rápido, segue os 10 mandamentos do bon traballador e ahí estarás ti.

Na miña empresa hai un rapaz de 26 anos que xa é "manager" do departamento técnico, iso si, as rodillas e os codos non lle valen pa ver, ten os pulmós negrísimos e a lingua marrón de tanto café e ódiao todo o mundo. Curiosamente foi el o que me aconsellou seguir os pasos do cuadro este en cuestión (10 mandamentos), e curiosamente eu, estou pejado ó seu cu!!! 

Jejeje, é broma! Eu son deses que, aínda tendo duas vidas, nunca chejará a ser xefe ou director. Como moito tocarame a lotería e deixarei de traballar, pero eses mamoneos de xefes e historias raras.... iso para quen o queira, a min pájame e deixame vivir en paz ou como dixera aquela, á que un día tacharon de estreita, "no tengo el coño para pollas de 20 centímetros!".

Sede bos!!

chúzame

Hola de novo, xa pasou un anaco dende o meu último "post", e iso que prometín que iba a actualizalo polo menos cada semana... se xa mo decía a miña avoa "non prometas nada se non estás seguro de que o podes cumplir". Pero bueno, o caso é que aquí estou de novo.

 Gostaríame primeiro felicitar a María (Duran lela), que hoxe cumpre anos! Non sei se lee isto (ainda non se dignou a escribirme nada aquí), pero intentei chamala por teléfono e non andaba na casa... poño isto aquí para que quede constancia dos meus actos. Felicidades cativa!!

As dúas últimas semanas non foron nada do outro mundo. Traballo, traballo e máis traballo... Ségueme gustando o transporte público holandés e a fauna que o utiliza, e é raro o día no que non haiba aljo interesante co que ficar apanpado por media hora. Pero isto pasa tamén en España, ainda recordo cando tiña que coller o metro en Barcelona... a típica rumana con seis fillos, os negros rapeiros, os latin kings eses, os chilenos tocando a jitarra, os gitanos ocupando 2 vagóns, os executivos fuxindo de todo aquel que poidera estropearlle o traxe ou darlle un cheirume diferente ó de Adolfo Dominguez (ou pijada parecida), e o grupiño de amas de casa comentando a novela ou o que non sei quen do programa da Ana Rosa dixera sobre non sei quen máis do programa da outra cotilla,...

A única diferencia é o idioma utilizado, nun caso o castelán e os seus derivados (véxase castelán-catalán, castelán-rumano, castelán-fino, castelán-cañí,....) e no outro caso o holandés e os seus derivados (holandés-inglés, holandés-francés, holandés-marroquí, holandés-min,... esta última é a miña versión do holandés, que pa o burro que son non está mal).

Debido ó meu traballo, utilizo o castelán, o inglés e o holandés. Co castelán teño algún que outro problema, porque case que todos os meus compañeiros españois son de madrid.... e eses falan o castelán-madrileño e ás veces cóstanos un mundo entendernos "ke pasha vajhka", en fin.... aló eles! Ainda que teño unha compañeira que é de Viveiro!! e coñece Cedeira!! tócate a pera! Iso sí, leva aquí oito anos e olvidouselle por completo o galego... revireille a cara dunha lavazada! non me dijades que non o merece! parva!!

O meu inglés é bastante aceptable, non me crea ningún problema... bueno, case. Á xente do Reino Unido ainda me costa un pouco seguilos... é que falan... como se pos a un grupiño de catro rapazas da vila (por exemplo, as lelas) a falar ó mesmo tempo e intentas saber de que carallo están falando... non che hai por donde empezar! Reméxome bastante ben neste idioma, incluso a semana pasada tiven que preparar un "meeting" (ou reunión para os incultos) de tres días para 30 persoas e foi todo de maravilla, incluso me aplaudiron e todo o último día; joder, o primeiro aplauso que me dan na vida, tiven que esperar 28 anos!! despois de todo o que fixen por este mundo... desajradecidos!!!

O holandés xa me costa un pouco máis... Despois de pasar nove meses nun curso de seis horas á semana (é peor que parir, diso estou sejuro!!), tiven o tempo suficiente para aprender a gramática e aljo de vocabulario... todo orjulloso eu co meu diploma. Iso sí, entender non entendía nin papa! E claro, hai moita diferencia do holandés oficial ó holandes que falan na calle, e o mesmo pasa cos demáis idiomas. Por exemplo, teño un compañeiro holandés que me dixo que fala o castelán... e eu prejunteille "estás de curro hasta las orejas, no?", o nacho puxo cara de estar escoitando chino e díxome "eso no es español", claro que non home, é a versión moderna do chino mandarín fusionado cun dialecto do sur de Nixeria, non te jode! E é que para dicir o mesmo, pódense usar diferentes palabras, e iso pasa en todos os idiomas.

A pesar de todo Holanda é un pais que me justa, no que me sinto cómodo e integrado, iso sí, recorres o país de norte a sur e de este a oeste en dúas horas (como se queres ir de Cedeira a Vigo, ou de Fisterra a Pedrafita), e é un pais plano, non hai montañas, tampouco hai mariscos nen richinis borrachos nos bares, e é que tampouco hai bares, nen nacionalistas, nen independentistas, por haber non hai siquiera ríos (chámanlles canales e a xente pesca neles, ou fai que pesca), non hai rumanos (e iso que Holanda quédalles máis cerca que España, será que o idioma é máis difícil) e tampouco gitanos, tampouco hai bo viño (pero teñen a fábrica da Heineken), e os campos están cheos de tulipanes... nas fotos e postais, porque eu non vin nin un!!! e non, aquí non bebo e ó oculista fun o mes pasado e todo está no seu sitio.

Isto estame quedando moi largo e total para non decir nada, simplemente para que vos quededes tranquilos xa que así sabedes que aínda estou vivo.

Bicos a todo o que lea isto, con ou sen lenjua, ti elixes!

Ata a próxima! (que será pronto)

chúzame

Para aqueles que non me coñezan, isto pareceralles unha foto normal doutro pintamonas calquera coma min.

Para os que me coñezan, sei que nestes intres estades a pejar brincos na silla coa cara de Arale, coa jotiña de sudor na sien e querendo berrar pero non podendo debido á saturación de CO2 que teñen as vosas células. Ou quizais estades movendo a cabeza dun lado para outro e pensando que non teño sentidiño ninjún. Sexa o que sexa que estades a pensar, reflexádeo aquí con un comentario, gostaríame saber o que pensades...

 Tiña pensado escribir outra clase de post, así que esta semana que entra subirei o post que tiña pensado subir antes de poñer este.

Vémonos!

chúzame

Xa pasaron case 2 semanas dende a Patrona (festas de Cedeira) e nengun dos meus amigos se pasou por aqui a contarme un pouco como foron... e vosoutros diredes "pois vaia amigos que tes!", pois si, e son meus!!!

Os que me conhecen saben que adoro os nenos, pero so ata que tenhen como 10 anos, despois de esa idade comezan a ser mais que un pesadelo... sera por iso que non creo que os meus pais cheguen a ser avos pola minha parte! A enerxia que tenhen estes pequenos demos e envidiable e o mesmo tempo como unhas pilas para un mesmo, os conexinhos de duracell o seu lado son como se comparas os percebes de Cedeira cos percebes de calquera outro lado, pouquinha cousa (bueno, escoitei que os da Costa da Morte tampouco lle tenhen nada que envidiar os percebes da vila, que me perdoen por esa zona, haberia que facer unha especie de cata e decidir cal dos dous e o mellor do mundo).

Outra das cousas boas que tenhen os nenos e a sua capacidade para decidir por si mesmos. Fan o que creen que esta ben facer en cada momento, sen importarlles para nada a opinion dos "maiores"; isto permitelles acertar ou errar, pero o mais importante aprender das suas accions. O que non erra non aprende, e os que non aprenden dos seus erros porque non os tenhen, acaban creendose os reis do mambo, e senon como creedes que se montou a Conferencia Episcopal? Eses xa nacen aprendidos!!

As veces penso que seria mellor non medrar, para poder manter asi a capacidade para decidir por nos mesmos intacta, coma os nenos. Pero iso e o malo; que nalgunhas personas, a medida que van medrando, a sua capacidade de decision vai disminuindo, ata chegar a un limite no que xa non fan nada por si mesmos. Asi lle debeu de pasar o rapaz este de salamanca que se rabenou o carallo para non seguir pecando!! Cando lin esta noticia en yahoo  case me da unha volta. Disque que se cortou a ferramenta para non pecar mais! Pero hominho, non facia falla iso, poderias meterte nun monasterio, ali aprenderias como pecar no nome de deus e asi quedar libre do inferno, e terias os mellores profesores posibles nese campo, xa sabes "haz lo que yo diga, pero no lo que yo haga". E se non, despois de cada polvo (ou o que fora que fixeses co teu carallo) deberias pasarte pola igrexa a confesarte, que disque que con 3 aves marias deses xa se pasa todo o mal e quedas libre de pecado. Animalinho, o pior de todo e que xa non tes remedio, e mais se tiraches o cacho de carallo polo water abaixo, a quen se lle ocurre! Agora, xa sabes, se queres seguir pecando dalgunha forma... a catro patas e mirando pa Cuenca, o final atoparaslle o justinho!!

Xa sabedes, pecade carallo! O que temos no corpo esta para aljo, así que non pensedes que podedes ir rabenandovos partes do corpo por ahi endiante como se de desfolar margaritas se tratara. E sobre todo, pensade por vos mesmos! Xa vedes as cousas que pasan por seguir ideas sacadas dun libro que algun enfermo escribiu un dia, uns cantos listinhos aproveitaronse da idea e un feixe de ignorantes seguen a creer nesa idea na actualidade...

Sede bos!!!

chúzame

A verdade é que non son moi amijo das monarquías, e menos da española. Primeiro porque, na miña humilde opinión, non pinta nada (ó  igual que o clero), e segundo porque foi instaurada por un enano bastante cabrón que non se cansou de foder ó persoal ata o día da sua morte, e ainda así parece que hai xente que se resiste a aceptar a sua morte e como consecuencia a desaparición do réxime. Paréceme incrible que haiba xente que diga que a monarquía é necesaria e que cumple unha función moi importante... bueno, se alguén me pode explicar esa función eu estou disposto a escoitar.

Atopei esta caricatura moi apropiada para a ocasión. Aquí sí que os reis e reinas cumpren un papel moi importante, pero nunca máis aló do xogo no que participan. Fódeme que estes vividores aparezcan representados nun taboeiro de xadrez, pero aceptaríao de boa jana se con iso desaparecesen da sociedade. Mellor nun taboeiro e non chupando os cartos de todos e todas.

A páxina onde atopei isto é a seguinte, un sitio web adicado exclusivamente ó xadrez: http://www.ajedrez365.com/search/label/Curiosidades%20del%20Ajedrez

 Sede bos!

chúzame