Relixion? non, gracias, prefiro pensar

No estado de invalidez temporal no que me atopo vénseme á cabeza a mesma pregunta unha e outra vez: "Que carallo fajo?" Despois de dous días xa non me apetece leer máis, xojar no ordenador, mirar porno en internet ou ver televisión. Afortunadamente, a miña vida sexual non se resintiu, xa so  me faltaría iso!! E todo por culpa dunha fodida uña. Parece que non están ahí, pero cando che faltan... nin te imaxinas o que as botas de menos.

Así pois, déuseme por facer unha lista de tódalas cousas que por culpa da ausencia do 70% da uña do dedo gordo do meu pé esquerdo non poido facer, ou que me costa un mundo levar a cabo:

- Por suposto, non poido andar con normalidade. Se paso máis de 10 minutos de pé, comezo a sentir o pulso non dedo e a ter moito dolor.

 - Non poido poñerme a catro patas (sen comentarios).

- Non poido dormir co pé esquerdo debaixo das mantas. Teño que ter o pé ó aire toda a noite, e fai frío.

- Non poido poñerme de puntillas. Todos os que tíñades a ilusión de verme cun "tutú" facendo danza vades ter que esperar unha tempada.

- Non poido poñer nengún tipo de calzado, nen sequera un calcetín, polo que non poido sair á calle.

- Non poido tentar bater o record do mundo dos 100 metros lisos, xa que non poido correr. Tíñao tan cerquiña...

- Para ducharme teño que poñer unha bolsa no pé esquerdo. Arriesgar a vida cada día, xa que iso resbala na ducha que da justo. Levesgevaarlijk!!! (dixeran os holandeses)

- Teño que cambiar a venda cada día, e iso doe moito.

- Pero o pior de todo é que non me poido pintar as uñas dos pés, unha mágoa!

E todo iso por culpa dunha puta uña E aínda encima teño que encherme a pastillas. Tres pastillas para o dolor cada día, unha pastilla pola mañá para protexer o estómago e tres pastillas de fibra para evitar o estreñimento que producen as pastillas contra o dolor. Pois xa me jodería, ademáis de estar coxo andar tamén estreñido. E para máis carallo, os compañeiros que empuxaron a mesa nin sequera se interesaron por mín. Tampouco me sorprende demasiado, a verdade.

Aínda así tento que a miña sonrisa non desapareza da miña cara. Dende aquí, moitas jracias a María e a Tono, que cos seus emails e comentarios alégranme bastante estos días. Bicos jrandes para os dous!!!

Outra das cousas que me mantén o bon humor vivo é "San Youtube", e se non mirade que ben o pasa este jato:

E por suposto, a música. Déixovos cun vídeo de Danza Invisible, grupo que deu un concerto na vila hai xa uns anos e que superou as espectativas que tíñamos para aquela noite. "Sabor de amooooooor, todo me sabe a Bics!"

chúzame