Relixion? non, gracias, prefiro pensar

Tiña pensado escribir un pouco sobre o debate de ontes entre o señor Talante e o señor Reproche, aínda que non o vin pero deume tempo a leer sobre o que se dixeron o un ó outro. Xa tiña aljunha idea, pero os acontecementos de hoxe cambian o conto un pouco.

Ontes a medio día fun ó hospital a facer a proba especial que determinaba que tipo de lesión teño na muñeca. Puxéronme unhas pejatinas e uns ferros nos dedos e, cunha especie de enchufe conectado a unha máquina, fóronme dando calambrazos. Ó primeiro resultaba ata gracioso, unhas cóxegas que daban incluso aljo de justo. Pero a medida que iban subindo a intensidade dos calambrazos, este justiño deu paso a un dolor de carallo. Ó final resulta que teño un nervio aljo mazado e a solución pasa por descanso e fisioterapia. Saín do hospital coa sensación de que non podía haber aljo máis doloroso que o que me acababan de facer.

Ata hoxe pola mañá.

A pesar do consello do médico de darlle descanso á miña man por unha semaniña, hoxe fun traballar. Xa sabedes que teño a empatía moi alta (pior ca unha enfermidade) e ó estar a miña xefa de vacacións pois sentiríame mal deixando á miña compañeira soa esta semana. Pois debín facerlle caso ó médico.

Esta mañá tiven un accidente laboral. Do máis estúpido e do máis doloroso que existe. Prefiro cen calambrazos nos collós, así de claro. Estabamos a mover un despacho, unha mesa bastante pesada que en lugar de catro patas, ten dúas, de metal e ben anchas. Pois alguén decidiu parar para falar con un compañeiro, e ó mesmo tempo fíxome parar a mín, porque é case imposible mover unha mesa destas por un mesmo, a non ser que sexas o meu amijo Moi. Do mesmo modo que parou sen avisar, empuxou sen avisar pedíndolle axuda ó compañeiro co que estaba a falar. A mín non me deu tempo nin de berrar. Cando me quixen dar conta tiña a pata de metal da mesa enriba do meu dedo gordo do pé esquerdo. Doeume a máis non poder. Pero o peor foi cando saquei o zapato e vin como o meu calcetín blanco ía collendo unha cor vermella moi sospeitosa. Saqueino como puiden (sen recrearme) e, ó ver o panorama, tívenme que sentar. A uña do meu dedo decidiu, como se fora unha kosovar, separarse da carne sen previo aviso. Tiña case que toda a uña enrolada sobre si mesma. Non podedes imaxinarvos o que doe iso. Non creo que exista nada peor. As lágrimas caíasenme dos ollos e eu non estaba chorando. Así que volta ó hospital.

Unha vez alí, despois de esperar unha hora larja, o médico cortou todo o pedazo de uña separado da carne. Ahí botei unhas lágrimas máis. E cando xa pensaba que estaba todo sufrido, chejou outro nacho cunha especie de taladro tamaño "minipimer último modelo". Sen anestesia, porque dixo que anestesialo sería máis doloroso aínda, comezou a facer un furado na pequena parte que me quedaba de uña, para que o sangue non quede estancada debaixo da uña e así baixe a hinchazón e o dolor). Poido xurar pola miña nai, pola miña avoa e pola Casa Vella enteira que foi case insoportable e de repente sentín unhas janas doentes de empezar a boleas na cabeza do médico, que me quedaba á altura perfecta para a miña perna dereita. E a sensación, ademáis do dolor, que se sente cando lle furan a un unha uña e sinte a pequena broca tocando carne é aljo que non poido explicar. Nese momento pensei en decirlle ó médico: "Oes, mátame xa porque xa non aturo máis"

Pois agora teño para catro días co pé en alto, unha semana sen usar ningún tipo de calzado e tres semanas de andar amodiño.

Comezo a pensar, aínda que non creo moito nestas cousas, que alguén me botou un mal de ollo deses, porque isto non é normal. Xa estou temblando pensando que será o próximo. Necesito mimiños!!!!

Alguén se apunta a unha queimada para escorrentar ó mal de ollo??

chúzame