Relixion? non, gracias, prefiro pensar

Ano 2008, ano de eleccións, de Olimpiadas, de Eurocopa e do meu amijo Juas, por iso do 8 (eu penso que vai a ser o seu ano), da Expo de Zaragoza, de boas intencións, da inflacción, da consolidación do PP na oposición, da decadencia progresiva da Conferencia Episcopal en España,... en fin, ano movido o que se nos presenta.

Tiña pensado escribir unha entrada sobre os obispos, sobre a que teñen liada en España con isto da familia e estas cousas. Ó final decidín que simplemente vou comentalo por encima, porque se me poño a escribir todo o que penso vou acabar dos nervios (peor aínda). Así que unicamente dúas cousiñas ó respeto:

1. Resúltame extraño que esta xente, precisamente esta panda de fillos de puta, se manifeste para reclamar unha defensa da familia, porque sejún eles, está sendo atacada. Seguen na súa línea de hipocresía, xa que son eles os primeiros, co celibato e esas estupideces, os que non forman familias, os que non se poden casar,... pois amijo, se tan preocupado estás pola familia, fai aljo decente e productivo por defendela. Defender unha opción non significa atacar a tódalas demáis... merda de xente.
2. Unha mención especial ó obispo de Tenerife, Bernardo Álvarez, que vendo a súa foto xa se intúe a represión sexual que leva encima, pobriño que cara de foder pouco. Este fillo de puta dixo que aljúns menores incitan ó abuso sexual..., claro home, é que a culpa é dos pais que as visten como putas. Se queredes leer a noticia, aquí a deixo.

Persoalmente, paréceme difícil de entender que despois de cousas coma estas, manifestacións (na que deixaron caer que a democracia ía desaparecer de seguir así) ou declaracións de pederastas en medios de información públicos, esta xente quede impune, ande libre por ahí coma se non pasara nada. Para mín non che hai moita diferencia entre os fillos de puta de ETA e esta xente, panda de desjraciados: uns matan a tiros e os outros matan con palabras.... pero os dous matan, que é o que conta.

E como digo no título, aínda nos queda alegría... e senón escoitade a canción coa que vos deixo por hoxe. Xa sei que o estilo musical pode non ser do agrado de aljúns, pero non me nejaredes que da moi bon rollo. Pois iso, a pesar de todo... alegría.

chúzame