Relixion? non, gracias, prefiro pensar

Así de claro o dijo. Normalmente, e por educación, son unha persona tranquila que non utiliza o insulto ou as malas formas como medio de expresión. Incluso ó comezar este blog pido boas palabras e respeto ante todo. Pero é que cheja un momento que un pensa que aljén estase a rir de moita xente e o que é peor, de xente que xa non pode responder por si mesma.

Hoxe, 31 de Outubro de 2007, deuse a coñecer a sentencia do tribunal, presidido por Javier Gómez Bermúdez, con respecto ós atentados terroristas acontecidos en Madrid no día 11 de Marzo de 2004. Non vou entrar en valorar dita sentencia (leer dende a páxina 715 para ver a sentencia para cada acusado), xa que iso creo que lle corresponde ós profesionais que levaron a cabo o xuízo. Haberá xente que pense que é excesiva, e habera outra xente (a maior parte, supoño eu) que pensará que a sentencia quédase corta. Eu non sei que pensar exactamente porque o que sei eu sobre dereito non vale nen para distinguir entre falta e delito. Dende logo, a mín gostaríame que todos os declarados responsables (xa sexa de forma directa ou indirecta) do atentado non volveran a ver a luz do sol no que lles queda de vida, pero como xa dixen, non son eu o que decide ese tipo de cousas. Para iso xa está o grupo de profesionais que, dunha forma atinada ou equivocada, dicta sentencia despois de estudiar tódalas probas posibles e tódalas hipótesis presentadas. Incluso perderon o tempo estudiando a dichosa "teoría de la conspiración", que foi secundada dende un principio polo PP, a Asociación de Victimas do Terrorismo e a COPE, entre outros. Pero isto foi ata o pasado luns, cando persoas de peso dos grupos nomeados anteriormente comezaron a desmarcarse decindo que nunca apoiaron dita teoría.

E aquí comeza o meu cabreo. Porque unha cousa é estar de acordo ou non con diferentes procesos, teorías, estudios, ideoloxías,... incluso discrepar a viva voz a cerca de leis ou comportamentos, e outra cousa diferente é dicir un día unha cousa convencido 100% e ó día seguinte negala e baixarse do carro. Isto é unha cualidade característica do principal partido (Puto Partido) da oposición en España: a falsedade. E xa non falamos de que tratan de convencer a posibles votantes, ou de que o asunto vaia coa sua ideoloxía, tratando de ser fieles a si mesmos. Estamos a falar dunha patoloxía da que un día vimos unha comedia titulada "Mentiroso compulsivo", coa que aljúns ríronse sen parar, pero que hoxe en día deixou de ser unha comedia para convertirse en rasgo principal destas persoas, que son reais, de carne e oso (e serrín en vez de neuronas, xa dito sea de paso).

Non se pode permitir isto. E estes cabrós son tan pillos e tan fillos de puta que utilizan todas as artimañas posibles para que naide poida ir en contra deles en caso de que o que din non sexa certo (é dicir, sempre), coñecen moi ben donde está o límite xudicial. Case sempre déixanas caer coma quen non quere a cousa, non dan nomes ou situacións concretas, pero amañan todo para que naide, absolutamente naide, deixe de entender o que queren dicir. E claro, incluso agora, que hai probas de audio e de vídeo (dende o mesmo 11-M) de que esta xente apoiou a teoría de que ETA tiña aljo (ou moito) que ver cos atentados, estes cabrós  din que nunca apoiaron tal teoría... sejirán ó seu, e ainda encima teñen os collós de decir que a sentencia non é xusta.

Pero ata que punto estamos chejando, que aljén pode decir o que lle dea a santa jana provocando un barullo da ostia e enfrentando á xente, simplemente por levarlle a contraria a aljén?? Esta xente xa perdeu o norte hai tempo, xa lles importa unha merda a quen insultan ou a quen molestan, incluso se hai que faltarlle ó respeto ás víctimas de atentados terroristas, pois faise e punto.

Lendo en foros de internet (son consciente de que perdo o tempo, porque ahí soamente se pode leer merda, ainda encima repetida constantemente) como "libertad digital", vemos como aljunha xente (se é que podemos calificar como tal a estas criaturas), alentada por reaccionarios fascistas pertencentes ós grupos nomeados máis arriba nesta entrada, teñen os collós de calificar ó presidente do goberno como traidor e asasino. ¿Pero ata onde carallo vamos a chejar?, porque isto xa non é liberdade de expresión, isto é un ataque sen precedentes á ¿¿democracia?? existente no país. Se deixamos o respeto na casa unha vez que saímos pola porta... ¿que nos queda?.

Agora ó pampón dos collós dalle por soltar a tontería de turno, decindo que non da por cerrada a investijación porque o autor intelectual non foi sentenciado. Pois a ver se te enteras, Marianico (el corto), de que o autor intelectual, o chamado "El Egipcio", pode ser unicamente culpable de pertencer a banda terrorista, porque non hai probas para máis (ainda que todos sabemos que é moi probable que non sexa simplemente un simpatizante máis do terrorismo islámico), e xa foi condeado por iso mesmo en Italia, así que xa non pode ser condeado polo mismo outra vez, paiaso!!!

Non sei vosoutros, pero eu xa estou ata os collós desta xente, das suas mentiras, das suas hipocresías e do seu cinismo, da falta de humanidade e do fedor que desprenden cada vez que abren a boca, da falta de respeto que teñen por todo (xa nin entre eles se respetan) e dos seus escudeiros... de sínCOPE e de pena.

Ala, eu xa me quedo un pouco máis relaxado, perdoade porque esta non é a miña línea habitual, simplemente é o meu espacio.... e se hai xente que ten collós a decir "Zapatero al paredón" ou cousas parecidas en medios de información... ¿por qué eu non poido decir o que realmente penso nun espacio que é meu?. Xa non me vou excusar máis...

Dereita reaccionaria e franquista (Puto Partido, sinCOPE e demáis...), utilizando o mesmo respeto que vosoutros tedes polos demáis, eu dijovos VADE TOMAR POLO CU E DEIXADE DE FODER Á XENTE!!!

Hoxe comecei o día bastante atareado, dun lado para outro sen apenas parar
nen para respirar. Pero foron xusto 4 horinhas de nada. Agora, as 12 do
medio dia, estou sentado na miña oficina (joder que mal sona isto!)
rascandome un pouco a entreperna. Asi pois dixenme a min mesmo "por qué non
escribir aljo no blog, que xa hai tempo que non actualizo?"

Hai cousas que fas dependendo moito das circusntancias. Unha de esas cousas
e pensar sobre as persoas que mas queres, provocado isto por estar vivindo
fora da tua terra, a 2000 e pico kilometros de distancia (100 mais ou 100
menos). Xa se sabe, pensamos sobre as cousas cando non as temos ou cando as
temos lonxe. A miudo dame por pensar na miña nai, se fun o suficientemente
doado de educar ou, polo contrario, fun o tipico cativo revoltoso e
testarudo. Creo que a ela non se pode queixar; sempre me portei ben,
quitando aljunha que outra trastada (como o dia que collin prestadas 50
pesetas para comprar "merdallada", como lle chamabamos ás gominolas por
aquel entonces, iso si, ó chegar a casa lambín por todos os lados, e chorei
canto quixen... pero co estomago cheo de gominolas). Ou tamen cando me
pasaba o dia chorando porque non tiña nada máis que xudias para comer,
bueno, para comer, para merendar, para cear e para almorzar o día seguinte:
e que o meu coas xudias foi de película, e o peor era que chorar non me
servía de nada e ó final tiña que comelas si ou si, xa que o que se leva
hoxe en dia de "bueno, se non che justan as xudias toma patacas fritas" non
estaba projramado na cachola dos meus pais.

Pensando sobre a miña nai, recuperei (gracias a ese proceso que chamamos
memoria, cada dia peor por certo) o recordo de que fun abandoado e, ainda
que foi soamente por 5 sejundos, non me fixo nada ben saber que nalgún
momento podería quedarme so neste mundo (ainda me dura hoxe en día, ainda
penso que non hai nada peor nesta vida que sentirse so).

Naquela mañá de sábado na vila facía un frio doente. Como cada sábado, a
praza vella do pobo enchiase de postos de todo tipo: de fruta, de roupa, de
vexetais, "brajas a 20 pesos", e incluso postos dos "nejros", que tiñan de
todo. Pero o que máis abundaba eran os gitanos, (que hoxe en día non teño
nada en contra deles, pero que naquela epoca, con 6 anos, tíñalles moito
medo). O caso e que iba eu coa miña nai camiñando entre os postos, co meu
chaquetón novo e un jorriño de janchillo feito pola minha avoa (quen quere
Nike ou Adidas tendo avoas!!), cando de súpeto unha mullerona parou á miña
nai, creo que era compañeira do traballo ou aljo asi. Eu odiaba cando ía
coa miña nai e esta parabase con canto cristo atopaba na rúa a falar de
cousas que eu non entendía, eu simplemente quería ir con ela e que ninguén
nos molestara. Mentras a miña nai estaba a falar con esta mullerona, eu
dirixín a mirada a unha mesa chea de pins e chapas que pertencían a un
posto dun nejro (a min asustábanme moito os nejros cando era pequeno, sempre
os miraba con cara de mala hostia), unha especie de illa do tesouro para un
neno coma min. Pasados aljo asi como 5 minutos, nos que eu non deixei de
apampar cos pins e coas chapas, iso si, gardando as distancias co nejro e
mantendo unha postura defensiva coa miña cara de mala hostia, oin que a
miña nai despedíase da mullerona dicindo "xa nos veremos mais tarde", (que
dijo eu que se ibas a vela mais tarde ben poderías decirlle que xa falarías
con ela que agora estabas co teu fillo). Xusto cando me din a volta, ainda
mirando de reollo ó nejro, caeuseme o mundo encima. Vin a miña nai que
collía a man doutro neno e decía "venha, vamos a dar un paseo". Para mais
carallo o outro neno era un gitano, e eu non dicía nada porque, como xa
dixen antes, tíñalles moito medo. O neno gitano mirábame con cara de "ahí
te quedas", e eu non puiden facer outra cousa que empezar a chorar, clavando
os meus pes no chan e co meu jorro de janchillo (todo un cuadro, vamos). Os
choros debéronlle resultar familiares á miña nai que se xirou e viume
naquel estado lamentable, dándose conta que a man que collera non era a
miña, senón a de un xitaniño que andaba a pedir nos cartos. Soltouno
rapidamente e veu cara min dicíndome "a ver oh, que fas ahí parado, veña
vamos!". Nen sequera me dixo "perdoa" ou aljo parecido, a miña nai
acabábame de confundir cun gitano e parecialle o mais normal do mundo.

Boteille isto en cara á miña nai durante os seguintes 4 ou 5 anos, ata que
comprendín que foi simplemente un erro que ela non quixo cometer. Miña nai
tiña a mesma idade que teño eu agora, xusto 28 anos. Agora poido ver o
caso dende a sua perspectiva, e poido comprender moito mellor que os nenos
son nenos e os maiores teñen (ou temos) demasiadas cousas na cabeza e que podemos
cometer pequenos erros sen nen sequera darnos conta. O importante é que
seipamos amañar eses erros, entón a cousa quedará en nada, ou como moito
nunha pequena anécdota mais que contar naljún blog, como é o caso.

Iso si, vendo criaturas como Mariano Rajoy ou o "ser vivo" que agrediu á
rapaza ecuatoriana no tren de Barcelona, véñenme unhas cantas prejuntas á
cachola: Como é posible que as suas nais non fixeran algo cando eran nenos?
Naide lles ensinou normas como a tolerancia e o respeto polos demais? E o
mais importante, non habera outra forma para que solucionen os seus
complexos de inferioridade diferente á de ir atacando ós demais simplemente
por ser diferentes a eles? Eu penso que as suas nais cometeron moitos erros
con estas persoas cando eran nenos, pero quero pensar tamen que ainda teñen
solución, pero xa se sabe que o que ten problemas, o primeiro paso e
reconocelo para que se poida recibir a axuda. Dame a min que por moito que
intentemos axudar a xente como esta a integrarse na sociedade, será inutil
mentras sexan eles mesmos os que loitan por excluirse da mesma cada día
que pasa.

Bicos a todos!!! Vemonos prontinho!!!

Success is a choice: ten steps to overachieving in business and life

1. Build self steam
2. Set demanding goals
3. Always be positive
4. Establish good habits
5. Master the art of communication
6. Learn from role models
7. Thrive on pressure
8. Be feriociously persistent
9. Learn from adversity
10. Survive success

Non, non vos asustedes que isto por ahora segue a ser en galego (ou aljo que se lle parece moito). O que podedes leer en inglés un pouco máis arriba é o que está escrito nun feixe de cuadros repartidos por tódalas oficinas da empresa na que traballo. Para que despois digamos que nas empresas non poñen nada fácil iso de ter éxito, simplemente hai que seguir estes mandamentos. De seguido, para todos aqueles que non entenden o texto en inglés, tradúzcoo ó galego e xa de paso expoño a opinión que teño de cada punto, que non é moi lonxana do que en realidade pasa, ou polo menos pasa na miña empresa (en cursiva a traducción literal e en negriña a miña traducción persoal):

1. Construe autoestima - Son o millor ben o sabe dios!: se queres ter éxito no teu traballo non che queda outra que ser o "sabelotodo" da empresa. Este especimen soe estar a todo e non te preocupes porque nunca, nunca che pedirá axuda ou consello, bástase él soiño.
2. Crea as tuas propias metas - Ser director como mínimo!: e é que non te podes conformar con menos. ¿Quen quere aspirar a secretario/a podendo ser director/a? De ahí que as baixas por depresión estanse a multiplicar por 10 nos últimos anos; director só pode ser un, amigos, ós demáis tócanos trajar, así que canto antes o asimiles, moito millor e menos disjustos.
3. Ser sempre positivo - Di a todo que si! : Xa sabes, de rodillas, a catro patas, tumbado boca arriba ou boca abaixo, pero sempre positivo. Ainda que teñas que limpar a merda dos demáis, ou trajar con tódalas broncas,... positivismo ó canto! Non terás problema ningún, iso si, procura non facer o mesmo na tua vida ou acabarás de monxe ou suicidándote, que para o caso ben sendo o mesmo.
4. Establece boas costumes - Tomar 8 cafés e fumar moito! : un café por hora é obligación, e con cada café 2 cigarrillos, así de cada hora terás 15 minutos de descanso, é unha das mellores costumes que podes adoptar. Sempre estarás ocupado facendo algo, e non é ningunha mentira. Estos son os que máis abundan.
5. Manexa o arte da comunicación - Non deixes de falar! : aínda que sexa coas paredes. Fala con todo aquel que se mova ou que teña forma de persoa humana e non olvides criticar a diestro e siniestro, é esencial se queres sobrevivir e chejar a ser aljo. Non dudes en pisar ós demáis, iso si, ten que ir acompañado dos mandamentos 1 e 4 para que vaia todo como un quere.
6. Toma exemplos e aprende deles - Péjate ó cu do teu xefe! : isto é moi importante se queres chegar ó éxito. Sempre atento ó que faja, como se foses un defensa e o teu entrenador diche que non te despejes de Ronaldinho nin para cajar (con sorte o teu xefe non terá esa dentadura e non correrás tanto perigo). Xa sabes, sempre ó seu carón, combinando este mandamento co número 3. Xa de paso compra unhas rodilleras e coderas, ás veces ves a aljúns cos codos ou as rodillas destrozadas... que vos pensades que é de facer deporte?, ja!
7. Prospera ante a presión - Pasa a pelota ó do lado! : ante calquer problema ou posibilidade de problema, corre!! E o que che pille máis cerca, ese é o culpable, sempre! Aínda que estés jrabado nunha cámara de seguridade, sempre haberá aljén a quen botarlle a culpa.
8. Sé "ferozmente" persistente - Máis pesado que un drojadicto pedíndoche cartos! : pois iso, os que teñen antecedentes de "yonki" ou aljo parecido téñeno bastante doado. Insiste en sabelo todo, no teu obxetivo, en poñerte de rodillas ou a catro patas, en tomar cafés e fumar ambute, en falar e despotricar, en convertirte en sombra do teu xefe, en botarlle a culpa ós demáis,... Este é o mandamento máis importante, se o segues sen descanso terás o que buscas.
9. Aprende da adversidade - Cando vexas as barbas do teu veciño pelar... : pon as túas a remollar! ou senón, coma no mandamento 7, corre!! Isto ven a ser algo así coma desaparecer do mapa cando algo non vai ben, é o único momento no que te terás que despejar do jefe, sé avispado ou serás o blanco das suas iras e todo o teu esforzo será en vano.
10. Sobrevive ó éxito - Vai de "guay" : se o consegues, terás que ser como un máis na empresa, ser "colega" dos traballadores, fumar con eles de vez en cando, que non vexan que te crees mellor que eles,... se non estarás só ante o perigo, e de ahí a que veña o seguinte avispado a quitarche o posto... nun abrir e cerrar de ollos!

Se aínda pensas que tendo as mellores notas, teno o mellor currículum e sendo o que mellor resultados obtén na tua empresa chegarás a algo... ánimo, só che quedan como 30 anos de duro traballo e un ano despois de que che dan o posto, a retirarse tocan! Se queres conseguilo máis rápido, segue os 10 mandamentos do bon traballador e ahí estarás ti.

Na miña empresa hai un rapaz de 26 anos que xa é "manager" do departamento técnico, iso si, as rodillas e os codos non lle valen pa ver, ten os pulmós negrísimos e a lingua marrón de tanto café e ódiao todo o mundo. Curiosamente foi el o que me aconsellou seguir os pasos do cuadro este en cuestión (10 mandamentos), e curiosamente eu, estou pejado ó seu cu!!! 

Jejeje, é broma! Eu son deses que, aínda tendo duas vidas, nunca chejará a ser xefe ou director. Como moito tocarame a lotería e deixarei de traballar, pero eses mamoneos de xefes e historias raras.... iso para quen o queira, a min pájame e deixame vivir en paz ou como dixera aquela, á que un día tacharon de estreita, "no tengo el coño para pollas de 20 centímetros!".

Sede bos!!

Pois este é un post comodín, ou polo menos así lle chaman. Faise cando un está un pouco vago para escribir ou pensar demasiado, escóllense unhas poucas fotos e cóljanse así coma quen non quere a cousa.

O meu amigo Juan Carlos (se é que se digna a pasar por aquí) ten unha boa ocasión para darme unhas pequenas leccións de fotografía e así correxir un pouco os meus erros máis importantes. A maioría das fotos corresponden á miña viaxe a Dinamarca, pero tamén hai algunhas fotos de Amsterdam. Xa me diredes se vos justan ou non.

P.D. Isto é unha indirecta para quen se queira dar por aludido: aínda estou esperando polas fotos da cena da C.V. do ano pasado, da patrona do ano pasado e deste ano, da acampada da capelada deste ano, de carnavales,... vaia amijos que teño... quérovos!!!

Por certo, como podedes ver, atopei en Dinamarca a cartilla de nacemento do noso benquerido amigo Victor (Bics, dixérasme que a perderas, non?). A que non sabiades tampouco que os avións xogan ó xadrez... pois aquí vai unha proba en forma de foto.