- Que me deixes en paz xa, joder!!
- Pero se so te tes que poñer de espaldas e esperar!
Meu irmán nunca se daba por vencido no seu afán de asesinarme, iso si, facendo ver que fora un accidente, xa o intentara un había un ano. A pesar de ter so 5 anos e o pelo rubiño coma o dun anxo, meu irmán, guiado polo demo que o poseía, loitaba con tódalas súas forzas por facerme caer de fuciños e partirme a crisma. Miña avoa puxéranos unha cama na cociña da súa casa, ó pé da chimenea. Eran as nove e media da noite e, estando os dous enriba daquela cama, eu non tiña claro se iba morrer asasinado polo meu irmán ou da fame que tiña. De repente, cun movemento dos que lle ensinaban nas clases de taekwondo por aquel entón, o condenado levantoume as pernas por riba da cabeza e botoume fora da cama, dando eu cos meus fuciños no chan.
- Mamaaaaaaaaa!- dixen eu comezando a chorar. - Javi rompeume as jafaaaaaaas!
Meu irmán apresurouse a coller a patilla da jafa que salira despedida tras dar eu coa miña cara no chan. Mirou a patilla, miroume a min e puiden ver, cos meus ollos chorosos, ó mismísimo demo reflexado na súa mirada. E asejúrovos que o demo con rizos rubios e ollos azuis acojona moito, moito máis que unha cabra de dous metros erjida sobre as súas patas traseiras.
Saqueille o pedazo de jafa da man e sain a fume de carozo da cociña. A miña intención era chejar ó primeiro piso onde se atopaban os maiores, é dicir os meus pais e os meus avós. Pero chejando ás escaleiras topeime de frente coa miña nai, que baixaba como se tamén estivera a fuxir do demo. Amoseille o cacho da jafa e díxenlle:
- Foi Javi!!
- Da o mesmo, vai para a cociña e non vos movades de alí- dixo miña nai collendo o chaquetón, abrindo a porta e desaparecendo na oscuridade da noite daquel 31 de Decembro de 1988.
Eu quedeime de pedra, e dando media volta camiñei para a cociña sen pensar que o demo do meu irmán estaba a planear xa o seu próximo ataque hacia a miña persoa. Pero cando lle enseñei a patilla da jafa e lle dixen que a nosa nai non me dixera nin palabra sobre o asunto, nin sequera o típico "vas a pajalas cos cartos da túa paja", cambioulle a expresión, deixou de ser o demo con rizos de ouro para convertirse no meu anxelical irmanciño, cos seus olliños azuis de mirada inocente. Automaticamente os dous, a pesar da nosa curta idade, decatámonos de que aljo non ía ben.
Ó cabo de media hora escoitamos a porta de fora abríndose. Baixamos dun chimpo da cama e fumos correndo cara á entrada. Xusto apareceu miña nai acompañada dun señor que nos coñecíamos ben, e sen nen sequera pararse un intre, mandounos de volta para a cociña, desaparecendo de novo escaleiras arriba.
- Ese era o señor das inxeccións, verdade?- así lle chamaba meu irmán ó médico.
- Si, o mesmo,- respondín eu tratando de conter a respiración, como se así o meu oído puidera escoitar o que estaba pasando no piso de arriba.
- E que fai ese aquí? Ven comer as uvas con nos?
- Pois non cho sei, Javi, pero cala e déixame escoitar.
Recordo que a miña avoa chamaba a berros ó meu avó: -Arturo! Arturo!
Eu mirei ó meu irmán, que me animaba sen parar a ir mirar ó piso de arriba para saber o que pasaba. Despois dun intre dubidando, decidínme e, amodiño para que naide me escoitase, fun arrastrando o meu pequeno corpo ata a porta das escaleiras. Unha vez alí, púxenme de pé e abrín a porta, aparecendo esta vez o meu pai.
- Veña, chama ó teu irmán que vamos á casa á face-la bolsa.
Collín ó meu irmán pola man e, tirando de el, sejimos ó meu pai. Unha vez que xa tíñamos a bolsa feita fumos á casa do veciño. Meu pai prejuntoulle se nos podía levar á aldea, á casa dos meus avós paternos, xa que daquela non tíñamos coche.
Pasamos catro días na aldea xojando cos meus primos e facéndolle a vida imposible ós meus avós. No cuarto día volvimos a ver ó meu pai. Estaba co noso veciño e coa nosa bolsa, preparado para levarnos de volta a Cedeira. No camiño de volta, meu pai, que ía no asiento de adiante, xirou a cabeza e, mirando ó meu irmán primeiro e despois a min, díxonos:
- Téñovos qeu dicir unha cousa. O outro día, na casa dos avós, baixaron unhos anxeliños e levaron ó avó con eles.
- E onde está agora o avó?- preguntou o meu irmán, que non se fiaba dos anxeliños.
- No ceo Javi, o avó está no ceo.
A min pareceume a cousa máis normal do mundo, e eu tentaba calmar ó meu irmán, que comezara a chorar como se fose a morrer el tamén. Eu necesitei cinco anos para darme conta da perda tan jrande que sufrín e, unha noite de xaneiro do 1993, envolto nas sábanas de franela que a miña nai sempre me poñía no inverno, mirando una foto do meu avó, fun capaz de chorar pola súa morte.
Nestes días, pensando sobre iso no bus camiño do traballo, tamén me din conta que miña nai tiña 29 anos cando o meu avó morreu, xusto a idade que terei eu dentro de 9 días. Non caera na conta, e imaxinei o difícil que sería soportar que aljo malo lle pasase ó meu pai. Admiro a miña nai, como soportou, tan nova e con dous nenos pequenos, a morte do seu pai, e aínda recordo as súas primeiras palabras, e os seus bicos e apertas, cando nos reencontramos despois daqueles catro días... "neniños... ano novo, vida nova". Era o 4 de Xaneiro de 1989.
