Cambio de fogar

Pois parece que por fin poido escribir aqui, supoño que desapareceron os problemas tecnicos que antes mo impedian.

E escribo mais que nada para anunciar, a aqueles que ainda non se enteraron ou que non quixeron enterarse, que mudo de blogue. Non escribirei mais neste, ainda que permanecera aberto ata que a alguen lle de por enchermo de spams deses, ou aljun hacker fillo de puta decida convertir este lugar nun sitio porno de pago (non sexas cabron e polo menos avisame, e vamos a medias!).

A MIÑA NOVA DIRECCION E http://contandoovellas.wordpress.com/, ou tamen podedes acceder o meu novo blogue mirando na miña lista de ligazons, baixo a etiqueta de O MEU NOVO SITIO.

Asi pois, todos aqueles que vos pasabades por aqui xa podedes pasarvos polo meu novo sitio, se vos apetece. E se non pois foi un placer e que vos vaia ben.

Vemonos no meu novo blogue, no inferno, en calquera orxia, en calquera bar, ou no cruising, ou en calquera lado, este mundo e tan pequeno que un nunca sabe a quen se vai atopar na seguinte esquina.

Apertas e saudos para todos e todas!!!

Comments off

Hoxe cumplo anos…

… e dentro de un ratiño voume para a miña nova casa a seguir lixando, pintando, barnizando,… pero mentras tanto, déixovos un pastel para que todos os que entredes aquí collades un anaco e celebredes os meu 29 anos conmigo. Saúdos e saude!!

 

 

Comments (15) »

20 anos

– Que me deixes en paz xa, joder!!

– Pero se so te tes que poñer de espaldas e esperar!

Meu irmán nunca se daba por vencido no seu afán de asesinarme, iso si, facendo ver que fora un accidente, xa o intentara un había un ano. A pesar de ter so 5 anos e o pelo rubiño coma o dun anxo, meu irmán, guiado polo demo que o poseía, loitaba con tódalas súas forzas por facerme caer de fuciños e partirme a crisma. Miña avoa puxéranos unha cama na cociña da súa casa, ó pé da chimenea. Eran as nove e media da noite e, estando os dous enriba daquela cama, eu non tiña claro se iba morrer asasinado polo meu irmán ou da fame que tiña. De repente, cun movemento dos que lle ensinaban nas clases de taekwondo por aquel entón, o condenado levantoume as pernas por riba da cabeza e botoume fora da cama, dando eu cos meus fuciños no chan.

– Mamaaaaaaaaa!- dixen eu comezando a chorar. – Javi rompeume as jafaaaaaaas!

Meu irmán apresurouse a coller a patilla da jafa que salira despedida tras dar eu coa miña cara no chan. Mirou a patilla, miroume a min e puiden ver, cos meus ollos chorosos, ó mismísimo demo reflexado na súa mirada. E asejúrovos que o demo con rizos rubios e ollos azuis acojona moito, moito máis que unha cabra de dous metros erjida sobre as súas patas traseiras.

Saqueille o pedazo de jafa da man e sain a fume de carozo da cociña. A miña intención era chejar ó primeiro piso onde se atopaban os maiores, é dicir os meus pais e os meus avós. Pero chejando ás escaleiras topeime de frente coa miña nai, que baixaba como se tamén estivera a fuxir do demo. Amoseille o cacho da jafa e díxenlle:

– Foi Javi!!

– Da o mesmo, vai para a cociña e non vos movades de alí- dixo miña nai collendo o chaquetón, abrindo a porta e desaparecendo na oscuridade da noite daquel 31 de Decembro de 1988.

Eu quedeime de pedra, e dando media volta camiñei para a cociña sen pensar que o demo do meu irmán estaba a planear xa o seu próximo ataque hacia a miña persoa. Pero cando lle enseñei a patilla da jafa e lle dixen que a nosa nai non me dixera nin palabra sobre o asunto, nin sequera o típico “vas a pajalas cos cartos da túa paja”, cambioulle a expresión, deixou de ser o demo con rizos de ouro para convertirse no meu anxelical irmanciño, cos seus olliños azuis de mirada inocente. Automaticamente os dous, a pesar da nosa curta idade, decatámonos de que aljo non ía ben.

Ó cabo de media hora escoitamos a porta de fora abríndose. Baixamos dun chimpo da cama e fumos correndo cara á entrada. Xusto apareceu miña nai acompañada dun señor que nos coñecíamos ben, e sen nen sequera pararse un intre, mandounos de volta para a cociña, desaparecendo de novo escaleiras arriba.

– Ese era o señor das inxeccións, verdade?- así lle chamaba meu irmán ó médico.

– Si, o mesmo,- respondín eu tratando de conter a respiración, como se así o meu oído puidera escoitar o que estaba pasando no piso de arriba.

– E que fai ese aquí? Ven comer as uvas con nos?

– Pois non cho sei, Javi, pero cala e déixame escoitar.

Recordo que a miña avoa chamaba a berros ó meu avó: -Arturo! Arturo!

Eu mirei ó meu irmán, que me animaba sen parar a ir mirar ó piso de arriba para saber o que pasaba. Despois dun intre dubidando, decidínme e, amodiño para que naide me escoitase, fun arrastrando o meu pequeno corpo ata a porta das escaleiras. Unha vez alí, púxenme de pé e abrín a porta, aparecendo esta vez o meu pai.

– Veña, chama ó teu irmán que vamos á casa á face-la bolsa.

Collín ó meu irmán pola man e, tirando de el, sejimos ó meu pai. Unha vez que xa tíñamos a bolsa feita fumos á casa do veciño. Meu pai prejuntoulle se nos podía levar á aldea, á casa dos meus avós paternos, xa que daquela non tíñamos coche.

Pasamos catro días na aldea xojando cos meus primos e facéndolle a vida imposible ós meus avós. No cuarto día volvimos a ver ó meu pai. Estaba co noso veciño e coa nosa bolsa, preparado para levarnos de volta a Cedeira. No camiño de volta, meu pai, que ía no asiento de adiante, xirou a cabeza e, mirando ó meu irmán primeiro e despois a min, díxonos:

– Téñovos qeu dicir unha cousa. O outro día, na casa dos avós, baixaron unhos anxeliños e levaron ó avó con eles.

– E onde está agora o avó?- preguntou o meu irmán, que non se fiaba dos anxeliños.

– No ceo Javi, o avó está no ceo.

A min pareceume a cousa máis normal do mundo, e eu tentaba calmar ó meu irmán, que comezara a chorar como se fose a morrer el tamén. Eu necesitei cinco anos para darme conta da perda tan jrande que sufrín e, unha noite de xaneiro do 1993, envolto nas sábanas de franela que a miña nai sempre me poñía no inverno, mirando una foto do meu avó, fun capaz de chorar pola súa morte.

Nestes días, pensando sobre iso no bus camiño do traballo, tamén me din conta que miña nai tiña 29 anos cando o meu avó morreu, xusto a idade que terei eu dentro de 9 días. Non caera na conta, e imaxinei o difícil que sería soportar que aljo malo lle pasase ó meu pai. Admiro a miña nai, como soportou, tan nova e con dous nenos pequenos, a morte do seu pai, e aínda recordo as súas primeiras palabras, e os seus bicos e apertas, cando nos reencontramos despois daqueles catro días… “neniños… ano novo, vida nova”. Era o 4 de Xaneiro de 1989.

Comments (1) »

Presentación en sociedade

Xa mo decía sempre a miña avoa… “neno, ti o que tes que facer é buscar unha boa rapaza e casarte para toda a vida”. Pobriña, o que non sabía a miña avoa (agora xa o sabe porque non é tonta, bueno, por iso e porque non para ata que se entera das cousas) é que eu salín atravesadiño de todo, pobriño eu, será por iso entón que acabarei como mínimo queimándome os collós na casa do mismo Satanás. Pero ó final acabei facéndolle caso á miña avoa, se é que as jodidas sonche ben listas… se non é por A, é por B.

E así pois, ós lectores do meu blog, ou sexa vosoutros, D’agolada, Zeltia, Marelúa, María, anónimos que non deixan comentarios e pouco máis (incluso a ti, que chejaches ó meu blog buscando “nenos espidos” no google, mecajonacona que te deu, así che de un infarto, collas catro canceres e pilles o Sida 15 veces a lo menos, desjraciado!!). A todos vosoutros preséntovos á miña compañeira polo resto dos meus días, á que non me deixará so nin por un sejundo, á que terei que preguntar se poido ir aló ou acolá, coa que me irei de vacacións, á que terei que manter, darlle de comer, traballar para ela, cuidala como dios manda, serlle fiel, na saúde e na enfermedade, ata que a miña morte nos separe. A que non me perdoará que cheje tarde, que teña un despiste e non me acorde de que segue ahí, pejadiña a min como se dunha carracha ajochada na pelaxe dalgunha entreperna se tratara. A ela, á que terei que aprender a querer máis que a min mesmo (o cal non é moi difícil) e a que me dará máis de un disjusto….

Aquí vai unha foto dela… a que é juapiña???

Así é, unhas chaves. As chaves da miña casa nova aquí en Holanda. Son bonitas, eh? O malo e que veñen acompañadas dun 3 e 5 ceros de nada. Pois iso, que estas chaves, xunto cuns papeliños de nada, unhas firmiñas e comisións de aquí e acolá, representan á compañeira da que vos falaba…. Señora Hipoteca. Pois si, e aínda encima ven xusto no día do meu cumpleanos, o 29 deste mes (toma indirecta para quen non o sabía!!). Aínda así, a pesar de todo o que supoñe a miña nova amiguiña, estou contento. Iso si, xa me apuntei a terapia de jrupo para que os improvistos que me poida traer a tipa esta non me pillen en brajas.

Déixovos cunha canción dun grupo catalán, Pau, que significa Paz en catalán, pero tamén Pablo, o meu nome. Sempre me gustou esta canción porque me vexo totalmente identificado na letra, iso si, se queredes saber porqué xa sabedes, a aprender catalán como Aznar na intimidade!! 🙂

[gv data=”he4J0V0j0O4″ width=”425″ height=”350″][/gv]

Comments (7) »

Destape

O outro día soñei con xente espida.

Parecía que Zara non invadira nunca as nosas vidas e o señor Amancio era un máis nas listas do paro. Os chinos deixaran de facer copias baratas das marcas punteiras do mercado textil… precisamente porque estas marcas non existían. Non había modelos anoréxicas porque non tiñan roupa que anunciar nos seus corpos-obxeto, e as profesións de sastre e costureira non tiñan futuro nengún. Incluso os xogadores de fútbol adicábanse xusto a iso, a darlle patadicas a un balón en vez de posar cun taparabos para as revistas de moda. Revistas que, a falta de roupas coas que enganar á xente, cubrían as súas páxinas con anuncios de praias e cidades nas que a xente ía con roupa. Incluso Iker Jimenez lle adicou un mes enteiro a estes lugares no seu projrama de sucesos para-anormais.

Os hospitais enchíanse de xente traumatizada por ver a Carmen Sevilla e ó Parada ese espidos na televisión. Todo parecía natural, pero aínda había certas cousas que non tiñan lugar na mente humán e as imaxes destes dous en pelota picada era unha desas cousas. A pornografía ocupaba o 90% da parrilla televisiva e os programas con xente vestida eran codificados ou pasábanos polo canal dixital. Aquí vos deixo unha proba en forma de foto da programación naqueles tempos, creo que se chamaba aljo así como “Dónde estás, gayolón?”, e non fai falla que explique as normas do concurso porque creo que é bastante obvio, non si?

Interviu, a famosa revista, sacaba exclusivas tipo “Presentamos a Yola Berrocal con roupa!!”, da que venderon 20 millóns de exemplares. Os meses das rebaixas pasaron a mellor vida e a economía do país recuperouse un 30%. Todos sabíamos por fin toda a verdade sobre o presidente…. era roncollo. Isto causou un gran impacto no seu momento: “un presidente do goberno roncollo?, non pode ser!!”. Aínda que máis tarde demostrouse que iso non é inconveniente para dirixir un país, tirando así por terra a teoría feminista que defende que o home pensa exclusivamente coa entreperna. Se así fose teríamos un presidente discapacitado, tanto física como mentalmente.

Houbo un momento histórico no cal aínda había xente que usaba roupa; chamábanlles os desviados. Todo iso acabou no momento en que o movemento anárquico-nudista (MAN) impuxo a súa lei e exterminou a tódolos dexenerados que se atrevían a usar roupa, botándoos do planeta, enterrándoos en fosas comúns ou mazándoos a pedradas ata matalos. Calculouse nese momento que a poboación mundial reduciuse nun 15% e 10 millóns de toneladas de roupa foron queimadas. Dende aquela, os animaliños seguían a conservar as súas peles e especies como as focas xa non estaban en perigo de extinción.

As empresas Nike e Adidas entraron en bancarrota e os nenos asiáticos voltaron a disfrutar da súa infancia. Boris Izaguirre xa non podría da-la nota baixándose os pantalóns e tampouco presumir de micropene, xa todo o mundo sabía que el non era o único. Os monasterios e as igrexas estaban saturados de xente, coñecidos como “os últimos dexenerados”. Recluíranse voluntariamente en pequenas celdas individuais, hermeticamente pechadas, situadas no interior destes edificios, co único obxetivo de non cometer o pecado mortal que supoñía para eles a visión dun corpo espido.

De súpeto desperteime e a miña nai estaba loitando coas miñas mans que tentaban sen éxito destrozar uns calzoncillos. “Pero que carallo fas, oh!”, dixo miña nai mentras me quitaba os calzoncillos das mans. “Ti toleaches ou que?, e vístete, porco!”. Volvín á realidade, e, aínda sen asear e morto de sono, abrín a porta do armario, percatándome de que necesito uns pantalóns novos, unha chaqueta, tres camisetas e un par de zapatos… e por suposto uns calzoncillos.

Merda!

Comments (3) »